જેને જેમાં આનંદ આવે , એ કરે...

એક દિવસ મે અજ્ઞાની ને પૂછ્યું અલ્યા તું ક્યારેય મંદિરે જાય છે કે નહીં ?

તેણે સ્પષ્ટ કહી દીધું ના...!
અને પછી એણે જરા થંભીને કહ્યું .... 

હું જાઉં કે ના જાઉં એ મારી અંગત ઈચ્છાની વાત છે.

કેમકે હું જાણું છું . કે ત્યાં જવા કે ના જવાથી મને કશો જ ફર્ક નથી પડતો ....
કિન્તુ અગર કોઈને ફર્ક પડતો હોય,
અગર કોઈને એમ લાગતું હોય કે મંદિરે જવાથી એમને કઈક ફર્ક પડે  છે.

તો...

હું એમને ના રોકું . 

અને હુ શા માટે રોકું ?

આખરે માનવ માત્ર સુખ શાંતિ શોધે છે.

ચાહે કોઈ પણ રીતે, કે કોઈ પણ રસ્તે એ સુખ શોધે ,

તો એ એમનો અબાધિત અધિકાર છે .શરત માત્ર  એટલી જ કે...  

કોઇને દૂ:ખ દઈને સુખ ના લેવું ..!

અને પછી એણે આ રચનામાં પોતાના વિચારો વર્ણવેલા ....  

ના...! હું મંદિરે નથી જતો ....! 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

કોઈ મને એ તો કહો જરા ! કે મંદિરે ના જતાં હોય તેથી કેટલા દૂ:ખી થાય છે.?

અને એ પણ કહો ભલા કે જે મંદિરે જતાં હોય છે, એમાના કેટલા સુખી થાય છે?

હાં ! અગર જો કોઈને દંભ કે દેખાડા જ કરવા હોય, તો વાત જ નોખી છે. 
બાકી તો શ્રધ્ધા જો હોય ઈશ્વરમાં. તો..!  ઈશ્વર તો ઘરમાંયે મળી જાય છે. 

તો એ ઈશ્વર સુધી પહોંચી ગયા સમજો , આટલું અગર જો સમજાય જાય તો ...

બીજે કશે. જવાની જરૂર જ નથી એને ,માણસ જે માણસના અંતર સુધી જાય છે.  

 ઘણાની આ સ્થિતી પણ મે જોઈ છે, કે કોઈ સૂતા સૂતા પણ સુખ મેળવે સઘળું.

અને કોઈ કરે છે. દિવસ રાત મહેનત સખત તેમ છતાં પણ એ દૂ:ખી થાય છે. 

અરે ભઇલા હું શું કહું તને ? કે આ સુખ કે દૂ:ખ આમ તો કર્મને આધીન જ હોય છે.   

દીધું લીધું જેણે જેણે જે જે. તે તે. મળે હિસાબથી ,અંતે બધાની રોજનીશી લખાય છે. 

કહો તો ખરા જરા આ જગમાં ભલા અમર કોણ રહ્યું છે ? હવે કોઈ નહીં બોલે....!

સત્ય બસ આટલું જ છે અંતે, કોઈ દફન થાય ધરામાં, તો કોઈ અગ્નિમાં બળી જાય છે.  

બીજું તો શું કહું હું, શ્રધ્ધા નો વિષય છે .જેને જેમાં આનંદ આવે એ પ્રમાણે વર્તે એ તો,  

એમાં તારે કે મારે શું ? હું તો બસ જોયા કરું, તું પણ જો ! શાણો શાનમાં સમજી જાય છે.

મંદિરે જે, તે, જતાં હોય નિસદિન સાંજ સવાર, અંતે તો એ બધા પણ ઉકલી જાય છે.

અને હાં “અજ્ઞાની” ના જતાં હોય જે જે મંદિરે, એ બધા પણ અંતે તો ગુજરી જાય છે.

"અજ્ઞાની"