"
વર્ષો પહેલાં....
ખંડેર મધ્યે જતાં વેંત જ્યારે
મે બંને ભાઈબંધો ને
એક સાથે પુછ્યું
કેમ છો દોસ્તો..?
ત્યારે પ્રથમ અનંતે કહ્યું
दु:ख भरी खुशी हे "अनंत" सुख भरे आंसु।
અને અજ્ઞાની એ કહ્યું,
"અજ્ઞાની " અમારા જીવનનું આ છે જમા પાસુ.
પછી મે એ બંનેનું ભેગુ કર્યું તો થયો...
*બ્લાસ્ટ*
दु:ख भरी खुशी हे "अनंत" सुख भरे आंसु।
"અજ્ઞાની " મારા જીવનમુ આ છે જમા પાસુ.
"અનંત"
અને પછી, બીજે દિવસે રાતે જ્યારે હું ચાય લૈને
ખંડેર પર ગયો ત્યારે...
દિવાલની ખીંટી પર લટકતા પેડમાં દબાવેલા...
હવાની લહેરખી થી ફરફરતા કાગળને
સ્થીર કરી વાંચ્યું...
જેમાં બંને ભાઈબંધોએ લખ્યું હતું કે,
दु:ख से सुखी हुं "अनंत" खुशी रोता हुं।
युही मे अकसर अपनी मस्ती मे होता हुं।
सोते हुए जागता हुं, जागते हुए सोता हुं।
"अनंत" युही मे अपनी मस्ती मे होता हुं।
"अनंत"
"अज्ञानी" सब कुछ अलौकीक होता हे महसुस।
दु:ख मे भी खुश "अज्ञानी" सुख मे भी खुश।
"अज्ञानी"
No comments:
Post a Comment