હું કોણ છું..?
તું કોણ છે.?
આ પ્રશ્ન ગૌણ છે..!
મારી મૌજ , મારી મસ્તી, મારી પીડા,
મારો આનંદ, મારો શોખ...!
જે કહો તે બસ આ એક ..!
વર્ષો પહેલા મને છોડી ગયેલા મારા બે આત્મ સખા....
"અનંત" અને "અજ્ઞાની" ના ગરબડીયા અક્ષરે લખેલા...
અને આજે પણ જેમની તેમ સ્થ્તિમાં,
જાણે એના એ પીંજરના "અસ્થિ પીંજર"
પીડા અને આનંદથી ભર્યા ભર્યા, પડ્યા પડ્યા ઝર્ઝરિત થઈને,
પીળા પડીને સડી રહેલા કાગળીયા...
ઉકેલવા, અને, અહી મેલવા..!
અર્થાત :-
એક પછી એક અહી છાપી મારવા....
જેથી સારી રીતે સચવાઈ રહે બસ એજ આશય...
અકલે,
જ્યારે પણ સમય મળે ત્યારે.....
હું એ ઝરઝર્રીત કાગળનો થપ્પો લઈને બેસી જાઉં ...
અને પછી જેટલું ઊકલે એટલું ઉકેલવા લાગુ,
થાકું ત્યારે પડતાં મેલુ 'ને પોઢી જાઉ..
આજે રાત્રે મને,
એ ઝર્ઝરિત કાગળિયા માંથી,
એક ટૂંકી આત્મ કથા જેવો અટપટો પત્ર મળ્યો....
અકલે એ છાપી માર્યો અડધી રાતે...
અનંતે એની કોઈ ચહીતીને લખેલો એજ અટપટો પત્ર...
ખબર નૈ કેમ! !
એ ગમે તેને આમ કૈ દેતો. બચવા કે બચાવવા...!!?
ખબર નૈ...
કદાચ એને ખબર હશે..
જો કે આજ સુધી કેટલાય કાગળીયા ઊકેલ્યા...
પણ આ બાબતે કોઈ ખુલાસો મને હજુ સુધી,
મળ્યો નથી કે, આવુ એ શા માટે કહેતો કરતો..
વર્ના...
એક પુરૂષ સ્ત્રી ને પોતા તરફ આકર્ષિત કરવા કૈ પણ કરી છૂટવા તૈયાર હોય, ખુદ જે હોય નૈ એ પણ જાહેર કરે
ખુદનુ હોય નૈ એ પણ જાહેર કરવામા માહેર હોય..
જુઠનો સહારે પણ એ સ્ત્રીને પોતા તરફ આકર્ષવા
કૈક પેંતરા કરે...
જ્યારે અનંત તેની તરફ આપજ આકર્ષાતી સ્ત્રી ને...
ચેતાવી ચેતવતો અને આવુ બધુ શા માટે કહેતો...
એ મને ખબર નથી....
એની મર્દાનગી પર શંકા કરવી અકલે ખુદને ના મર્દ જાહેર કરવા બરાબર છે અકલે હુ તો એવી શંકા.,
નાજ કરૂ કેમકે..
મે નજરો નજર જોયેલું છે...
જીવેલુ જીવન એનુ અકલે...
એ પહેલા જ આમ કૈ દેતો...
એ ચેતવી દેતો ચેતીને એના ચેત્યા પહેલા...
ખૈર.....
એ પત્ર... એજ પત્ર... જે વર્ષો પહેલા......
લખેલો અનંતે એની કોઈ ચહીતીને....
પ્રીયે હુ ચેતી ને તને ચેતવુ છુ ચેત્યા પહેલા...
શુ છે કે પછી, કૈ સુજતુ નથી, બુજાતુ બુજતુ નથી...
હુ જાણુ છુ..! તુ પણ સમજી લે..!
પલાળે છે હર હાલમા ચોમાસુ હોય કે ના હોય...
'ને લૂ જરતા જીવનના તાપમા શીતળતા બક્ષે છે..
અને, ઠીંગરાઈ ગયેલી જીંદગીને હૂંફ...!
દુ:ખમા સુખ આપે પ્રેમ સુખમાં દુ:ખ..!
બની શકે તને મારા કહેવાનો ભીતરી મર્મ ના સમજાય...
જો કે કોઈને નથી સમજાતો એતો તારેય ઉપરથી જાય....
તો જવા દેવુ..! એ બહેતર એજ બહેતર....
નહીતર.....
નહીતર લખી/ કહી પછી,
અટકી ગયેલો એક પત્ર અધુરો પુરો.....
"ચેતવી દેતો ચેતીને એના ચેત્યા પહેલા...
આનુ અર્થ ઘટન એનાજ કોઈ જૂના પત્રમાં લખેલું છે "
મને યાદ નથી......
પેલા અધુરા પત્ર નો બીજો હિસ્સો બૌ શોધ્યો જડ્યો નહી...
એ પછી જે બીજો પત્ર હાથ લાગ્યો તે કદાચ...!
એનો જ બાકીનો અધુરો હિસ્સો હશે...
એમ લાગે છે મને અકલે એજ કિસ્સો....
મને લાગે અકલે તમને પણ લાગે એ જરૂરી નથી..
અનંતે લખેલુ જ છે વર્ષો પહેલા કે,
અનંતે લખેલુ જ છે વર્ષો પહેલા કે,
કોઈને લાગે તો લોહીની ધાર નીકળે "અનંત"
કોઈને લોહી ન પણ નીકળે..!
પણ ભીતર લાગ્યુ હોય કૈ ધારદાર અનંત...
લોહી વગરનું લાગવું.
લાગે ને લોહીનું વહેવું.
આ બંને અવસ્થાની પીડામા
બડો તફાવત હોય છે..!
જો ધાર ધાર લોહી જ્યારે બહાર વહી જાય.
તો "અનંત" પીડા આપોઆપ થોડી ઘટી જાય.
મગર...
ભીતર ભીતર
લોહી વગરનુ લાગવુ /લાગેલું બૌ પીડા દાયક હોય છે..
લાગ્યુ ય હોય અંદર અંદર પીડાય હોય,
તોય કોઈને દેખાય નય એ પાછી વધારાની પીડા...
ખૈર.....
મને એવુ લાગ્યુ
અકલે એ પત્ર ને આગળ નો હિસ્સો માની
એજ સીલસીલો આગળ ચલાવુ તો ચાલશે..,
એમ માની હું ચલાવુ છું તમારે ચલાવવુ જરૂરી નૈ....
હાંતો બીજા કાગળીયા મા આવુ કાંક લખ્યુ છે
મારામા બૌ ઊંડુ નૈ ઊતરવાનું પ્રીયે....
ગમે ત્યારે ગમે ત્યારે., પહેલા અધવચ્ચે કે પછી નીચે,
પત્થર આવી શકે, તને વાગી શકે.!
અને, એ બનાવ... એ ઘાવ તારાથી ના સહેવાય એવુ બને..,
છેક તળીયુ તોડીને તો કોઈ ભીતર ઊતરવાનું નથી, તેથી,
ખૈર....
"બે અર્થમા એક સવાલ"
એજ પ્રશ્ન, એકજ પ્રશ્ન સતાવે તને મને...
અને,
" જે તારો સવાલ એજ મારો સવાલ..."
પહેલા તો મનેજ પ્રશ્ન થતો હતો, કે, "હું કોણ છું ?"
હવે એજ સવાલ તને પણ થાય છે કે, "હું કોણ છું,..?"
હાં, હાં, સુંદર જોવું મને ગમે છે !
અને તું સુંદર છે ! તેથી તને હું જોઉ છું.
તું પણ કદાચ એજ જોતી હશે મારામાં.
સુંદરતા...
ચારેબાજુ થી જોઈ તપાસી અને પછી ...!
તું વારંવાર મને પૂછે છે "તું કોણ છે ? "
મારી દ્રષ્ટિએ " હું કોણ છું..?" તું કોણ છે ?"
એ પ્રશ્ન રહેવા દે, કદાચ એનો જવાબ ક્યારેય નૈ મળે ...
અને આમેય હું કોણ છું ? તું કોણ છે ?
એ પ્રશ્ન ગૌણ છે.
જોવાનું એ છે કે એક બીજા પ્રત્યે ....
આપણો એક બીજા પ્રત્યે કેવો દ્રષ્ટિ કોણ છે.
તારા માટે હું કોણ છું..?
મારા માટે તું કોણ છે..?
એ જે પ્રશ્ન તને મારા માટે છે ...
એજ પ્રશ્ન મને મારા માટે છે...
જો આ એક પ્રશ્નનો જવાબ સ્પષ્ટ મળી જાય...
તો બાકીના બધા પ્રશ્ન એક સામટા ઉકલી જાય...
હું પણ એજ પ્રશ્ન પૂછું છું કે "હું કોણ છું?"
તું પણ એજ સલાલ કરે છે કે "તું કોણ છે ?"
"અનંત" બંને પ્રશ્નો નો એકજ -
જવાબ મળી જાય, તો...!
હું કોણ છું ? નો જવાબ મને,
અને, તને પણ
હુ કોણ છુ ? નો જવાબ તને મળી જાય...
પત્ર ના અંતમાં એણે લખ્યું છે ...
એ માત્ર થોડી ક્ષણ મને મળી છે.
બસ થોડી અમથી વાતો કરી છે.
ત્યાર પછી મને એ ફરી મળી નથી..!
હું રાહ જોઊ છું !
હવે તો કોઈ પાસેથી
એના ખબર મળે તો ખબર પડે કે,
ખરેખર એને ચાહત છે કે પછી માત્ર ને માત્ર...
મારા વિષે જાણવાની જિજ્ઞાસા...?
"અનંત"
*બ્લાસ્ટ*
તું જો રાહ જોતી હોય તો, હું રાહ જોઉ.
તું જો ના જોતી હોય તો, હું, ના જોઉ .
"અનંત" બસ આજ તકલીફ છે મારી.
તું જો રાહ ના જુવે તો પછી હું કાં,જોઉં ?
"અનંત"
માપીને આપતો નથી ..!
આપીને થાકતો નથી..!
ફૂલોની માફક ખીલું છું.
કાંટો થૈ લાગતો નથી.
મારે કેમ જીવવું એ હું-
કોઈને પૂછતો નથી..!
"અનંત" મસ્તીમાં જીવું છું .
એક ક્ષણ પણ ચૂકતો નથી .!
બસ "અનંત" આપું છું.
તેથી અધિક પામું છું.
"અનંત"
અકલેજ ઊકેલવુ અઘરૂ પડતું એક તો અક્ષર ખુદ લખે ને ખુદા વાંચે એવા..! અકલે કે ગરબડીયા....
અને પાછા આધા અધુરા
અસ્સલ એના જેવાજ.!
એના જેવાજ, અકલે કે અનંત જેવાજ એમ..
સૌને એવુ લાગે આ કિસ્સો કવીતા વાસ્તવિક વાર્તા કાલ્પનિક છે
પણ છે નહી.!
મને એમ થાય કે હવે પત્ર પુરો થયો...!
પણ એમ વિચારી થપ્પો સંકેલતો હોઉ ત્યા ફરી એજ વિષય ને જોડતો કાગળ મળે, જેમા આગળ,
આગળની વાત આગળ ને આગળ ચાલતી હોય.
જો કે આમ તો પાછળ પાછળ....
એ ગમે ત્યારે ગમે ત્યાં ગમે તે લખી નાખતો...
આવી ખરાબ એની આદત હતી...
અકલે વર્ષો પહેલા જ્યારે મહોલ્લામા મળતા ત્યારે...
એક રાતે મે તેને પૂછ્યું કહ્યુ હતુ વઢીને કે, લ્યા..
આમ જ્યા ત્યા અકલે કે અડધું એક કાગળમાં અડધું
બીજામાં આડુ અવળુ જેમ તેમ જ્યાં ત્યાં લખે છે,
એના કરતા એક બુક પાસે રાખ..!
અને સારા અક્ષરે સરખુ લખ.!
અકલે એણે સ્પષ્ટ ભાષામાં કૈ દીધુ
એ શક્ય નથી...!
એવુ મારાથી ક્યારેય નૈ થાય...
જો કે આજેય એના એ,
જેમ તેમ લખેલા કાગળીયા
એમનેમ હેમખેમ છે..
હાં પીળા પડી ગયા છે.
અને ઝરઝર્રીત પણ થઈ ગયા છે..!
અકલેજ મનેજ ઉકેલવામા
વધુ તકલીફ પડે છે.
ખૈર....
મે એનો એક જુનો પત્ર આજે ઊકેલ્યો..
અકલે મને એમ કે ઊકલી ગયો...
પછી હુ ફરી વીતેલા કાગળ ભેગા કરતો હતો ત્યાં ફરી એક કાગળ આંખ આગળ આવ્યો,
જે ઝરઝર્રીત હોય,
મે જાળવીને ઊઠાવ્યો ચકાસ્યો તો..!
તેમા આગળ ની રચના જેવો પત્ર..
અકલે કે પહેલા જે મે માંડ માંડ ઊકેલ્યો હતો એજ વિષય...
હાં એજ વિષય ને જોડતો એક વધુ કાગળ મળ્યો...
જેમા આગળ,
આગળની વાત આગળ ને આગળ ચાલતી હતી.
જો કે આમ તો પાછળ પાછળ....
અકલે મે ફરી ઘેરાતી આંખે એ કાગળ પણ ઊકેલ્યો...
જેમા એણે લખ્યુ હતુ કે,
તારા માટે હું કોણ છું..?
મારા માટે તું કોણ છે..?
એજ પ્રશ્ન, એકજ પ્રશ્ન સતાવે તને અને મને...
અને,
"જે તારો સવાલ એજ મારો સવાલ..."
પહેલા તો મનેજ પ્રશ્ન થતો હતો, કે,
"હું કોણ છું ?"
હવે એજ સવાલ તને પણ થાય છે કે,
"હું કોણ છું,..?"
હાં, હાં, સુંદર જોવું મને ગમે છે !
અને તું સુંદર છે ! તેથી તને હું જોઉ છું.
તું પણ કદાચ એજ જોતી હશે મારામાં.
સુંદરતા...
ચારેબાજુ થી જોઈ તપાસી અને પછી,
તું વારંવાર મને પૂછે છે
"તું કોણ છે ? "
મારી દ્રષ્ટિએ
"હું કોણ છું..?" તું કોણ છે ?"
એ પ્રશ્ન તુ રહેવા દે
કદાચ એનો જવાબ ક્યારેય નૈ મળે ...
અને આમેય
હું કોણ છું ? તું કોણ છે ?
એ પ્રશ્ન ગૌણ છે.
જોવાનું એ છે કે એક બીજા પ્રત્યે ....
આપણો એક બીજા પ્રત્યે
કેવો દ્રષ્ટિ કોણ છે.
એજ વાતને જોડતા એક કાગળમાં આગળ..
એણે એની કોઈ ચહીતીને સંબોધીને
લખ્યુ છે કે..,
હે પ્રીયે...
હુ કોણ છુ..?
તુ કોણ છે..?
એ પ્રશ્ન ગૌણ છે..!
મહત્વનુ "કોણ"નથી...
મહત્વનુ કોણ નથી..
(આ વાક્ય બે વખત લખેલું છે..)
બીજા વાક્યમા કદાચ એણે બધાને મહત્વ આપ્યું છે.!
અને પછી સ્પષ્ટ લખ્યુ છે કે,
મહત્વનુ " કોણ" નહી પણ.!
મહત્વનુ " છે" અને "છુ" છે..!
'તુ' છે.! 'હુ' છુ બસ એજ મહત્વનુ છે.!
અર્થાત્ :- "હોવુ" મહત્વનુ છે.!
જીવનમા દૂર કે નજીક કોઈ ગમતી વ્યક્તિ નુ "હોવુ"
મહત્વનુ છે..!
નજીક કે દૂર રહી કે પછી
નજીક નજીક રહી કે પછી
દૂર છતા નજીક રહીને
કોઈ તમને ચાહતુ હોય,
એવુ કોઈનુ જીવનમા હોવુ
મહત્વનુ છે...
નહી કે એ કોણ છે..!
એ તમારા માટે તડપતુ હોય,
તમારી એક ઝલકને તરસતુ હોય,
તમારા શબ્દે શબ્દે..!
ઝણણણ... ઝણણણ... ઝણ ઝણ ઝણ ઝણઝણતુ હોય..,
એવી એક વ્યક્તિ નુ જીવનમાં
નજીક કે દૂર...
કે પછી દૂર છતા સાવ નજીક
હોવુ જરૂરી છે...
એ જીવાડે છે એ ઝણઝણાવે છે..!
ઝણઝણાટી એટલે ગુજરાતીમા વાઈબ્રેસન..
એટલે કે જીવનમા ઝણઝણાટીનુ કેટલુ મહત્ત્વ છે..
ઝણઝણવુ કેટલુ જરૂરી છે..
શા માટે..?
એની શરૂઆત ક્યારથી અને કેમ થૈ.?
એ બધુ વધુ હુ તને ફરી કો'ક દી' નિરાંતે
કહીશ...
અત્યારે એટલુજ કહીશ કે.
આ ભવે નજીક કે દૂર
એવુ કોઈ હોવુ જરૂરી છે...
જેને જોઈ તમે ખીલી જાવ..
જેની સામે તમે ખુલી જાવ...
એટલે કે જેના નજીક કે દૂર
કે પછી દૂર છતા નજીક હોય
એવુ કોય હોય જેના સાનિધ્યમાં તમે
મન મુકીને ખીલી ખુલી શકો...
એવુ પ્રીય પાત્ર જે
આ ભવે તમને ઝંખે, મળવા ચાહે,
અવકાશ મળે તો,
સાવ નજીકથી સ્પર્શવા ચાહે...
છતા જો મળી ના શકે..
તો દૂર.. દૂર.. રહીને પણ
દૂર દૂરથી રૂહ રૂહથી..
કોઈ તમારી રૂહ ને સ્પર્શયા કરે...
અને આવતા ભવે તમારીજ ઝંખના કરે..
તો.! પણ..!
તમે દુનિયાના સૌથી સુખીયા અને ભાગ્યશાળી
ગણાવ...
આ ભવમા કૈ આટલુ ઓછુ તો નાજ કહેવાય...!
આવુ અનંતે અનેક વાર કહ્યુ લખ્યુ છે.!
જે ઘણીવાર મે કહ્યું લખ્યુ છે...
એટલે હવે નૈ કૌ... કેમકે.,
આંખો ઘેરાય છે સખ્ખત ઊંઘ આવે છે..!
છતાં ખબર નૈ કેમ..!?
હૂ એક પછી એક કાગળ ઊથલાવુ છુ.!
અને મને આગળ ને આગળ પેલી વાતને જોડતી કડી
મળતી જાય છે..!
આગળના કાગળમાં એણે લખ્યુ છે કે,
અગર જો કોઈ એમ કહે કે આ ભવ તો,
ભજવાઈ ગયો પાઠ જે ભાગ્યમાં હતો,
એ પાત્ર ભજવ્યું જે મળ્યું,
એ પાત્ર સાથે ભજવ્યુ જે મળ્યુ..
પણ.! પ્રીયે આવતા ભવે જીવનના તખ્તા પર..
મારૂ જે પાત્ર હશે એ ભજવીશ હુ તારી સાથે..
અત્યારે પણ તુ છે અને ત્યારે પણ તુજ હશે..!
મારૂ પ્રીય પાત્ર...
જો આવુ તમને કોઈ કહે...
જો આટલુ તમને કોઈ ઝંખે...
તો અનંત અદ્શ્ય ઈશ્વર નો આભાર માનજો...
અને ખુદને સૌથી વધુ ભાગ્યશાળી જાણજો..
ઘણા લોકોને આ ભવમાય..
આટલુ ચાહવા કહેવા વાળુ નથી મળતુ...
જ્યારે તમારી ઝંખના કોઈ આવતા ભવ સુધી સેવે,
એ ઘટના નાની સૂની ન કહેવાય...
બસ આજે આટલું જ ઉકેલી શક્યો ...
હજુ વધુ એજ વિષય સાથે સંકળાયેલા કાગળીયા સામે
આવે છે પણ આંખ સાથ નથ આપતી અકલે હવે હૂ..
આંખે કાળી પટ્ટી ઓઢી ને પોઢી જઇશ...
નૈ તો અજવાળુ છેક સવારે થશે..!
મને લાગે છે હવે મારે,
સવાર સુધી,
આંખ બંધ કરી ઉકલી જવું જોઇયે ....:)
"अनंत" वक्त गुजरने में कहा, वक्त लगता है,
ये देखो अभी अभी तो हम मरे थे,अभी जिंदा है.
"अनंत"
https://www.facebook.com/share/25CXyiNKXozXLZCb/?mibextid=oFDknk
No comments:
Post a Comment