આંખ ઘેરાતા સોફા પર બેઠેલો ઘોઘો...
સોફા પરજ લાંબો થૈ ઢળી ગયો...
આમ જવાય...?
હુ એમ પુછુ છુ.! આમ જવાય...?
આવા ધગધગતા ઉનાળામાં...
લૂ ઝરતા તાપમાં...
હૈયા ને ટાઢક આપવાની લ્હાયમાં ...
હૈયુ દાઝ્યાની વાત...
અને મોડી રાત...
અને,
અંધારે ઓચીંતી મ્માર્રી આંખ્ખ ઘેરાય...
અને પછી એક સપનુ લૈ ને સુઈ જાય...
એમ્મા મ્માર્રો શુ વાંક્ક..! હુ એમ કૌ છુ.!
...અને,
"સવારે આંખ ખુલતા ઘોઘાએ અંધારૂ જોયુ "
અકલે સફાળો જાગી તકીયા પર મુક્કો મારતા_
( સોફાના ટેકણ પર મુક્કો મારે તો લાગે નૈ)
_અને પછી, ઘોઘો આંખ ચોળતા ચોળતા
ઘોઘીને ઘઘલાવવા માંડ્યો....
અને પછી, ઘોઘાએ પોતે પોતાની પણ જાટકણી કાઢી.
પોતીકો જાણી અંતે ઘોઘી હૈયા સુધી પહોંચી હતી.
અને બળબળતા હૈયાની અકલે કે,
હૈયુ દાઝ્યાની વાત કહેવા આવેલી ઘોઘી...
વાત કરી રહી હતી અને, ઘોઘાનો હંકારો બંધ થૈ ગ્યો.
અકલે કે, ચાલુ વાતે ઘોઘો ઊંઘી ગયો.
અકલે,
ઘોઘી ઘોઘાને કહ્યા પુછ્યા વીના,
રીસાયને ચુપચાપ ચાલી ગૈ...
ઘોઘાને મન તો હજુ અંધકારજ....
અકલે એણે તો અધ્ધ ખુલ્લી આંખે
ઘોઘીને સામે જાણી,
હૈયે અટકેલી વાત આગળ વધારી...
પણ જેવી સંપુર્ણ આંખ ખુલ્લી એવુ અંધારૂ.....
કારણ કે,,,
બારીની તીરાડમાથી સુરજનો તેજ લીસોટો.....
સીધ્ધો ઘોઘાની આંખમાં......
અને ઘોઘી ગુમ....
અને અજવાળે અંધારૂ...
બ્લાસ્ટ :-- વર્ષો પહેલાં ભાઈબંધ અનંતે......
આકરા તાપના અનુભવના અંતે,
અક્કલના ઊંડાણેથી ઊલેચીને,
મને,
એક વાત કહેલી કે,
"અનંત" પાછળ અધુરૂ છુટે, આગળ વધે અધુરૂ...
આમ અનંત..અનાદી યુગોથી જીવન રહે અધુરૂ...
એટલેજ તો દેખાતો અંત, ના અંત હોય છે,
ના શરૂ.
આવન જાવન જારી સતત, તોયે થાય ના અધુરૂ પુરૂ...
બસ એ પૂરૂ કરવા સૌ આવે છે, જાય છે.!
હર વખતે કૈક ખૂટે છે, કૈક અધૂરૂ છૂટે છે..!
"અનંત" એક તૂ નહીં આખુય જગત અનંત -
અનાદિ કાળથી તેના અડધા ટુકડાને ઢૂંઢે છે.!
આકલુ કહી ઊગતો અનંત આથમી ગયો....
અને પછી, અંધારે અજવાળુ થયુ અનંત.....
"અનંત"
બ્લાસ્ટ :- ફોર અજ્ઞાની...
જે દેખાય ના, તે જોવા, સૌ કોઈ ચહે, મથે..!
"અજ્ઞાની" સૌ એ શોધવા અહી તહી ભટકે..!
હજુ સુધી એ દેખાયું નથી
જે દેખાતુ નથી..!
તોયે દેખાય ના તે દેખવા
કૈક અભાગી સંત થૈ બેઠા.!
કૈક "અજ્ઞાની" સંત થૈ બેઠા.!
કોઈ ઠરી ગયા
કોઈ ડરી ગયા...
કોઈ ઠંડા પડ્યા
કોઈ ગરમ થયા
ક્રમે ક્રમે અતીક્રમે
સૌને ભરમ થયા...
કે ઈશ્વર અમને
જડી ગયા...
"અજ્ઞાની"
https://www.facebook.com/100002991311961/posts/1202128176563548/
અજવાળે અંધારૂ
No comments:
Post a Comment