ક્ષમા કરજે પ્રિયે, તેં બરાબર ધ્યાન દોર્યું! એ 'ઝણણ ઝણણ' નો જે રણકાર છે, એમાં જ તો આખી લિજ્જત છે અને એ ઘટાડીને મેં ભૂલ કરી નાખી. ભાઈબંધના ભાઈબંધની એ મસ્તીમાં જે ઝણઝણાટી છે, એ તો પૂરેપૂરી જ જોઈએ!
ચાલ, હવે એ ભાગ અને આખું લખાણ તારી ઈચ્છા મુજબ ફરીથી સુધારી લઉં છું:
અચાનક જાણે આકાશમાંથી પ્રગટ થાય છે, આ પંખીઓ તારા વિચારોની માફક અને બસ પછી મારી આંખો તને જોયા કરે છે! અર્થાત કે પંખીઓને એમ! તારાય વિચાર આમ તો જોકે પંખી જેવા જ! પંખીઓ ફરી આકાશમાં ઓગળી જાય, વિચાર મગર તારા ઓગળે નહીં. એ તો ભીતર થીજી જાય. અર્થાત, ગરમ-ગરમ ઠંડકનો અલૌકિક અહેસાસ થાય, કદાચ એને જ હૂંફ કહેવાતી હોય તો ખબર નૈ.
આમ તો જોકે આકાશમાં તરતા પંખી જ, આમ મગર એ મનમાં તરતા તારા જ વિચાર. વિચારોમાં ને વિચારોમાં, જેમ તું પણ કદાચ મને, એમ હું પણ તને જ છેક લગી જોયા કરું માણ્યા કરું અને પછી ભાઈબંધના ભાઈબંધની માફક,
ઝણણ ઝણણ ઝણણ ઝણઝણઝણ
ઝણણ ઝણણ ઝણણ ઝણઝણઝણ
ઝણઝણઝણ ઝણઝણ્યા કરું!
"ઔહૌ, શું વાત છે ઘોઘા આજ તો!"
અચાનક જ ઘોઘીનો મધુર સ્વર કાને અથડાતા, ઘોઘો જાણે ઊંઘમાંથી સફાળો ઝબકીને જાગ્યો.
"અરે ઘોઘી તું! તું ક્યારે આવી?"
"હું તો ક્યારની આવીને તારી સામે બેઠી છું ઘોઘાઆઅ!"
"હાં, પણ તો મને કેમ ખબર ના પડી?"
ઘોઘાના ગાલ પર ચીંટિયો ખણતા ઘોઘીએ કહ્યું, "ઘોઘા તું તારી મસ્તીમાં લીન હતો એટલે મેં તને ખબર પડવા ના દીધી!"
ઘોઘાએ ઝડપથી પોતાની સાથળ પર બાજુમાં પડેલો તકિયો રાખી દીધો. "ચીંટિયા ભર માં હવે સખણી રે!"
"કેમ ઘોઘા, ડરી ગયો?"
"હાં!"
"કેમ?"
"તું સાથળ પર ચીંટિયા ભરે છે એટલે!"
"સાચું બોલ ઘોઘા, એ જ ડર છે કે બીજો કાઈ?"
"બીજું શું હોય ઘોઘી, મેં ક્યાં કોઈનું કાઈ બગાડ્યું છે!"
"અચ્છાઆઆઅ! તો હવે મને તું એ કે ઘોઘા કે એકલો એકલો કવિતાની ભાષામાં કોની સાથે વાત કરતો હતો?"
"તારી સાથે!" પહેલા તો ઘોઘો એકચોટ બોલી ગયો, "તારી સાથે!" પણ પછી, "કવિતા! કવિતાની ભાષા એ વળી કઈ બલા છે!"
"હાં ઘોઘા, કવિતાની ભાષા, હવે જટ જવાબ આપ!"
ઘોઘાએ ગુસ્સે થવાની કોશિશ કરતા કહ્યું, "ઓય સવિતા, મને એવી કોઈ ભાષા નથી આવડતી."
"સાચ્ચે સાચ્ચું બોલ ઘોઘા, નૈ તો!"
ઘોઘીએ ઘોઘાની સામે ગુસ્સેલ નજરે જોઈ અંગૂઠો અને આંગળી ભેગા કર્યા. ચીંટિયાના ડરના માર્યા પહેલેથી સાથળ પર રાખેલા તકિયા પર કોણી ટેકવી ઘોઘો બોલ્યો, "ઘોઘી એ તો, એ તો ઘોઘી, ભૂલ-ભૂલમાં ભૂલથી મારા કીધે ભૂલ થઈ ગઈ!"
હસતા હસતા "હુંહ!" એમ મીઠો છણકો કરી ઘોઘીએ વહાલથી ઘોઘાના માથાના વાળ વીંખતી હોય એમ આંગળા ફેરવી કહ્યું, "ઘોઘાઆઅ, યે ભૂલ મુજે બહોત હી અચ્છી લગી!"
પછી તો જોકે ઘોઘી પોતાને ઘેર ચાલી ગઈ. ખબર નૈ ગઈકાલે ઘોઘાનું શું થશે? મગર મારી તો ફરી એક સંધ્યા પસાર થઈ ગઈ પંખીઓ સાથે પ્રકૃતિના સાનિધ્યમાં.
*બ્લાસ્ટ*
કોરા કાગળના "અનંત" આકાશમાં આમ તેમ ઊડતા,
આ શબ્દો પણ પંખીની જાત!
આ શબ્દો તો પંખીની જાત!
જટ દઈને કાગળના પીંજરામાં પૂરીએ નહીં તો,
ઊડી જાય, ફુર્રરરર ફફડાવતા પાંખ.
પછી આવે ના હાથ, પંખી આવે ના હાથ!
"અનંત"
https://www.facebook.com/share/v/18csQHnxNB/
No comments:
Post a Comment