બુરા જો  દેખન મેં ચલા બુરા ન મિલિયા કોય ,

જો દિલ ખોજા આપના, મુજ્સા બુરા ન કોય. 
મૌન........................ 

ઘોઘી ઘોઘાને શોધતી શોધતી બગીચે પહોંચી. 

ઘોઘી બગીચાના બાંકડે નીચું માથું કરી બેઠો હતો.... 

ઘોઘી : હા...શ... આખરે ઘોઘો મળ્યો તો ખરો..... 

પણ આમ નીચી મુંડી કરી કેમ બેઠો હશે...???

ઘોઘી : ઘોઘા એ...ઘોઘા. ઘોઘી ઘોઘાના જવાબની રાહ જોયા વિના જ , 

એક પછી એક સવાલ પૂછયે રાખે છે . 

'ને ઘોઘો મૌન.....

(1)કેમ આજ કાલ તું મને જાણ કર્યા વિના આમ એકાંતમાં આવીને બેસી જાય છે ? 

(2) શું મારાથી નારાજ છે ? 

(3)શું મારા કીધે તને કોઈ તકલીફ થઈ છે ? 

(4)તને ના ગમતું હોય તો કહી દે હું તને પરેશાન ના કરું.... ?

પણ તારું આ વર્તન મને પરેશાન કરે છે. 

ઘોઘો : મૌન ........ 


ઘોઘી : બોલ ઘોઘા બોલ કઈક તો બોલ મારો જીવ મુંજાય છે. 

ઘોઘો ઘોઘી સામે જોયા વિના નીચું જોઈને જ ઘોઘીના બધા જ પ્રશ્નોનાં સાવ ટૂંકમાં જવાબ આપે છે.

ઘોઘો : જવાબ આપે છે .  

(1) મને પણ જાણ નથી. 

(2) ના હું મારાથી જ નારાજ છું . 

(3) મને મારા સિવાય કોઈ જ તકલીફ ના આપી શકે . ((

(4) પરેશાન તું નથી કરતી.... . હું પહેલેથી જ છું.  

ઘોઘી : ભીની આંખે ઘોઘા તારું આ વર્તન મને અકળાવે છે.  તું આવું શા માટે કરે છે. ?

આખરે તને થયું છે શું ... ???

ઘોઘો : ઘોઘો હવે ઘોઘી સામે ક્ષણિક  જુવે છે. પાછો માથું નીચું કરી દે છે . ઘોઘાની આંખ પણ........ 

ઘોઘો : કબીર સાહેબની બે લાઇન બોલી ફરી મૌન........ 

બુરા જો દેખન મેં ચલા બુરા ન મિલિયા કોય ,

જો દિલ ખોજા આપના, મુજ્સા બુરા ન કોય,

ઘોઘી પોતાની નાજુક  આંગળીથી ઘોઘાની હડપચી ઊંચી કરીને રડતાં રડતાં ઘોઘાને પૂછે છે . 

ઘોઘા એ ઘોઘા શું થયું છે તને મને નહીં કહે ...? આમ જો ઘોઘા મારી સામે તો જો ...!  ઘોઘાના બન્ને 

બાવડા પકડી ઘોઘી ઘોઘાને ઊભો કરે છે . ને ઘોઘો  ઘોઘીને  વળગી પડે છે . 

ઘોઘો કશું જ બોલી નથી શકતો બસ ઘોઘીને વળગીને ધ્રુશ્કે ધ્રુશ્કે  રડી પડે છે . 

બન્ને ખૂબ રડે છે . 

(ક્રમશ )

બુરા જો  દેખન મેં ચલા બુરા ન મિલિયા કોય ,

જો દિલ ખોજા આપના, મુજ્સા બુરા ન કોય.  

"સંત કબીર "