સતત કામ કામ ને કામ...
આજે મંગળ વાર છે , કે રવિવાર છે ?
કઈ તારીખ છે , ક્યો વાર છે.?
ખબર ના હોય ક્યારે ક્યો તહેવાર આવતો .
ને જે આવીને ગયો એ ક્યો તહેવાર છે.
બસ મારે માત્ર મહેનત સાથે જ વહેવાર છે.
વહેલી સવારમાં છેક ગલીમાં ભીતર આવેલા મહોલ્લામાં,
આવેલ એ ઘરમાં જ્યાં મારૂ કામ કરતો હું.
ગલીની બહાર શું ચાલે છે એ પણ ખબર ના હોય....
સાવ જાણે દુનિયાથી અલગ પડી જતો.....
સવારના પાંચ વાગ્યાથી શરૂ થતી અગ્નિ પરીક્ષા ....
ક્યારેક પૂરી થતાં રાતના બાર પણ વાગી જાય ...
બપોરનું જમણ લગભગ અગ્નિ સાક્ષિએ જ થતું.
મતલબ ભઠ્ઠી પાસે જ કામ કરતાં કરતાં જમી લેતો થોડું ઘણું.
કારણ બચત...
જો અધ વચ્ચે કામ અટકાવું તો નુકસાની જાય ....
કોયલા ફોગટ બળી જાય....
સખત થાકી ગયો છું હું..! સખત થાકી ગયો છું....
અને એમાં વધારો કરતી પીડા પ્રેમની ....
જે આવે, જ્યાં સુધી એને મજા આવે....
મારા ભોળા હ્રદય સાથે રમી જાય....
જેના સ્પર્શે હું ક્ષણિક આનંદ અનુભવું ...
અને લાંબા સમય સુધી પીડા અનુભવું ....
એ મારા સ્પર્શે તરી જાય સુખી થાય ને હું....
ફરી ફરીને એકલો અટુલો જ રહી જાઉં...
અને પાછી એ આશીર્વાદ આપે કે...
તારા સ્પર્શે અમે સુખી થયા તરી ગયા....
તું પણ ખૂબ સુખી થશે.....
હું થયો ખૂબ થયો પણ દૂ:ખી ....
મને એમના આશીર્વાદ કદિ ના ફળ્યા ....
મારુ શું થશે હવે....!
એ મને કોઈ ના પૂછે, ના વિચારે... ' ને .... હું ....
હું પછીથી એની યાદમાં રડતો રહું હિજરાતો રહું....
મારા આંસુ તો પરસેવા સાથે ભળી જાય, વહી જાય....
જોનારને ચહેરા પર કેવળ પરસેવો જ દેખાય ...
હશે જેવો હિશાબ એમ મન મનાવું...
છતાં હારવું મારૂ કામ નહીં...
રોજ મનોમન નક્કી કરું, હવેથી રોજ સવારે સાઇકલ લઈ,
એક ચક્કર બજારની મારી આવું પછી જ કામ શરૂ કરું...
પણ સવાર પડે ને પાછો વગર ચક્કર માર્યે કામ પર ચડી જાઉં.
કારણ કામ કામ ને કામ .....
પણ આજ તો વહેલી સવારે બસ નીકળી જ પડ્યો ....
એ... ય .... ને મૌજથી હળવે હળવે સાઇકલ હંકારતો ...
પેલું ભજન લલકારતો....
તારા દૂ:ખને ખંખેરી તું નાખ. તારા સુખને વિખેરી તું નાખ...
ને હું બધાજ દુ:ખ બધી જ પીડા ખંખેરી....
વહેલી સવારનું પ્રકૃતિનું સૌંદર્ય માણતો માણતો ...
એક અલૌકિક મસ્તીમાં સાઇકલ ધીમે ધીમે ચલાવતો....
હાં રસ્તાની સાઇડમાં જ રહીને સાઇકલ ચલાવતો હતો. ને.....
અચાનક એક લાલ કલરની બસે ટર્ન માર્યો....
ને સીધી જ મારી ઉપર ફરી વળી.....
હા.... શ....”અનંત” છુટકારો....
પ્રેમ, પ્રેમની પીડા, વ્યથા એકલતા,સતત કામ,કામનો થાક,
બધા બધા ને બધાથી. એક જાટકે છુટકારો.....
પણ આ..! શું ...! આંખ ખુલ્લી તો હું હતો ત્યાનો ત્યાજ. પથારી પર.....
અફસોસ .....
કા... શ.... આ વહેલી પરોઢે આવેલું સપનું પણ..........
હર એક ઘટનાની માફક.....
સત્ય ઘટના હોત........
“અનંત”
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
No comments:
Post a Comment