चलो सजना, जहाँ तक घटा चले
लगाकर मुझे गले
चलो सजना...
लगाकर मुझे गले
चलो सजना...
सुंदर सपनों की है, मंज़िल कदम के नीचे
फ़ुर्सत किसको इतनी, देखे जो मुड़ के पीछे
तुम चलो, हम चलें
हम चलें, तुम चलो
सावन की हवा चले
चलो सजना जहाँ...
फ़ुर्सत किसको इतनी, देखे जो मुड़ के पीछे
तुम चलो, हम चलें
हम चलें, तुम चलो
सावन की हवा चले
चलो सजना जहाँ...
धड़कन तुमरे दिलकी, उलझी हमारी लट में
तुम्हरे तन की छाया, काजल बनी पलक में
एक हैं दो बदन
दो बदन एक हैं
आँचल के तले-तले
तुम्हरे तन की छाया, काजल बनी पलक में
एक हैं दो बदन
दो बदन एक हैं
आँचल के तले-तले
चलो सजना जहाँ...
पत्थरीली राहों में, तुम संग मैं झूम लूँगी
खाओगे जब ठोकर, होंठों से चूम लूँगी
प्यार का आज से
आज से प्यार का
हमसे सिलसिला चले
चलो सजना जहाँ...
खाओगे जब ठोकर, होंठों से चूम लूँगी
प्यार का आज से
आज से प्यार का
हमसे सिलसिला चले
चलो सजना जहाँ...
गै काले मघ रात्रे ....
अचानक मारी आंख खुली गै...
अर्थात :- उंध उडी गै ....
खबर नै केम !
पछी...
मे शु कर्यु खबर छे !?
भला माणस तमने क्याथी खबर होय ...
ज्या सुघी हु कौ नै ...
कीघा पछीय खबर ना पडे एवुय बने ! ☺
हा तो पछी मे वीचार्यु अने मने कहयु ,
पडखा धसीने पथारी नी पथारी फेरववा करता,
चालने भै उपला रुममा !
आमेय केटलाय वखतथी ....
अनंतना कागलीया नथी उकेल्या तो ,
जरा हाथ फेरो करी ले ...
कांक सारु मली जाय तो ,
जागरण एले ना जाय ....
मने मजा आई गै हु मारी वात मानी ग्यो...
अने सीघोज उपला रुममा ग्यो ....
ज्या एक कबाटमा अनंतना जुना जरझर्री
पीला पडी चुकेला ढगला कागल पड्या छे !
मे तो उपर जै ने जटजट कबाट खोल्यो ...
एमाथी एक थप्पो काढीने ,
हुतो बेसी गयो पलांठी मारीने पटमा..!
पछी थप्पो खोल्यो ....
कागल उथलावतो ग्यो उथलावतो ग्यो ....
अने !
हु झणझण्यो...
मने एवु कशुक मल्यु एमाथी.....
एमा एवु ते शु हतु के हु झणझणी उठ्यो..
ए हु अत्यारे नै ...कौ.....
***अजीब परेशानी हे ये ....***
************************
पहेले जब वो परेशान करतीथी .
तो उनकी हरकतोसे परेशान थे हम.
************************
पहेले जब वो परेशान करतीथी .
तो उनकी हरकतोसे परेशान थे हम.
और अब परेसानी इसलिए है .
की वो परेशान ही नहीं करती...
की वो परेशान ही नहीं करती...
"अनंत" ये प्यार भी बड़ा अजीब होता है ..
हम पहेचानते नहीं जब की वो करीब होता है .
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
"अनंत"
हम पहेचानते नहीं जब की वो करीब होता है .
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
"अनंत"
ચુંબન...!
!
!
!
!
!
ચસચસતુ ચુંબન
તસતસતુ ચુંબન
રસજરતુ ચુંબન
અનંત નું...!
અંતે.!
અનંતે ચુંબન માંગતા
પેલીએ પથારી પર પાથરેલી
ગુલાબી ફુલોની પાંદડીની બંનેએ
ભેગા મળી પથારી ફેરવી નાખેલી.. 😉
વર્ષો પહેલાં..!
અને પછી ભાઈબંધે લખેલી
રચના
ચુંબન! 😉
અચાનક મધ રાતે મારી આંખ ખૂલી ગઈ ...
ખબર નૈ કેમ !
ખૂલી તો ખૂલી પછી બંધજ ના થાય ....
અર્થાત્ નીંદરજ ન આવે એમ..!
કોઈ વાંધો નૈ મને તો મજા આઈ ગઈ...
કારણ કે બૌ દિવસ થયા મે અનંત ના કાગળિયા ને હાથ નહોતો લગાડ્યો ...
એટલે હું તો સીધો જ ઉપરના રૂમમાં પહોચી ગયો ...
એ રૂમના એક કબાટમાં અનંતે વર્ષો પહેલાં લખેલા ના અઢળક કાગળિયાઓ ભર્યા છે ...
એ કબાટ ખોલી એમાંથી કાગળો નો એક થપ્પો લઈ હુતો બેસી ગયો ઉકેલવા ...
ઉકેલતા ઉકેલતા મને ટુકડે ટુકડે જે મળ્યું એ..
આ રચના ...
જે વાંચતાં વાંચતાં ...
મને યાદ આવી ગઈ....
વર્ષો પહેલા અનંત સાથે ઘટેલી ઘટના ...
જોકે એક એનિજ નહીં કોઈ પણ રચના કારની રચના પાછળ ...
એક ના એક ઘટના છુપાયેલી જ હોય છે ...
એ ઘટના જ રચના લખવા માટે ની પ્રેરણા બનતી હોય છે જોકે...
અનંત ની આ રચના પાછળની ઘટના હું અત્યારે નૈ કૌ કેમકે હવે …
મારી આંખો ઘેરાય છે ..!
અનંતના એજ જૂના ઝર્ઝરિત પીળા પળી ચૂકેલા કાગળિયા ઉકેલતા જે મળેલી એ રચના ...
“ ઝણ ઝણાટી”
“ આ કેમ હું ફરી ઝણ ઝણી રહ્યો...”
સગી આંખે જેને જોઈ હું ઝણ ઝણું...
આસ પાસ કોઈ દેખાતું તો નથી એવું ...
તો પછી આ કેમ હું અહી ઝણ ઝ્ણુ !
નક્કી કોઈ દૂર દૂરથી મારા મનને
મનથી સ્પર્શતું લાગે છે...!
મનથી સ્પર્શતું લાગે છે...!
મારી જ માફકજ
નક્કી કોઈ દૂર દૂર ઝણઝણે છે.!
નક્કી કોઈ દૂર દૂર ઝણઝણે છે.!
કોઈક ના શબ્દોના સ્પંદનો કદાચ ..!
મને સ્પર્શે છે ..
મને સ્પર્શે છે ..
મે અને જોઈ નથી એ વાત નક્કી છે !
પણ એણે મને
ક્યાક જોઈ લીધો છે એ હકીકત છે !
ક્યાક જોઈ લીધો છે એ હકીકત છે !
નૈ તો આમ અચાનક અચાનક
સાવ અમસ્તો કૈ હું ઝણ ઝણું નૈ ...
સાવ અમસ્તો કૈ હું ઝણ ઝણું નૈ ...
ક્યાં જોયો હશે એને મને ?
એણે મને જોયો..!
તો મે કેમ એને જોઈ નહીં ?
તો મે કેમ એને જોઈ નહીં ?
શું એને મને છુપાઈને જોયો હશે ..?
કે પછી....
ઓહ..!
કેટ કેટલા સવાલો ઊભા થઈ ગયા
જરીક અમથુ ઝણ ઝણવાથી...
કેટ કેટલા સવાલો ઊભા થઈ ગયા
જરીક અમથુ ઝણ ઝણવાથી...
કોણ હશે ?
કેવી હશે ?
ક્યાં હશે ?
એ શા માટે મનથી મને સ્પર્શે છે. ?
ખૈર ...
આ સવાલોમાં નથી પડવા જેવુ ...
સુખ નથી કોઈ બીજું
એમનેમ ઝણ ઝણવા જેવુ ...
એમનેમ ઝણ ઝણવા જેવુ ...
નથી જાણવું મારે
એ ક્યાં છે , કોણ છે , કેવી છે ...!
એ ક્યાં છે , કોણ છે , કેવી છે ...!
જ્યાં હોય ત્યાં, જેવી હોય તેવી, , જે હોય તે
માત્ર મનથી નહી
તન સમેત સામે આવે તો ખબર પડે ...
માત્ર મનથી નહી
તન સમેત સામે આવે તો ખબર પડે ...
પણ આમ તો જોકે
એ તન સમેત સામે ના આવે એજ સારું છે...
એ તન સમેત સામે ના આવે એજ સારું છે...
મારે કશુજ નથી જાણવું એના વિષે ...
એણે પણ ક્યાં જાણ્યું છે કશું મારા વિષે...
એ પણ જાણ્યા વિનાજ ઝણ ઝણે છે -
તો હું પણ જાણ્યા વિના જ ઝણ ઝણીશ ...
એ જે હોય તે આમ તો જોકે ...
એ કોણ હશે ?
એ શા માટે દૂર રહી મનથી મને સ્પર્શે છે. ?
આ સવાલો ના જવાબ ના મળે એજ સારું ...
કે જાણ્યા પછી ને જોયા પછી
દૂર રહેવું વસમું વસમું લાગે ..!
દૂર રહેવું વસમું વસમું લાગે ..!
એથી તો બહેતર છે કે
એ દૂર દૂર રહી ઝણ ઝણે ...
એ દૂર દૂર રહી ઝણ ઝણે ...
અને હું પણએના અદ્રશ્ય સ્પર્શથી
“અનંત” ઝણ ઝણું...
“અનંત” ઝણ ઝણું...
“અનંત” આટલું સુખ કાયમ રહે તોય ઘણું ....
“અનંત”
બ્લાસ્ટ :-वही पुराना ...
उम्रभर नहीं मिटती “अनंत” ये दो भूख !
एक प्रेमी की इच्छा और दूजे प्रेमी से हूंफ !
एक प्रेमी की इच्छा और दूजे प्रेमी से हूंफ !
“अनंत”
No comments:
Post a Comment