એ વખતે
જ્યારે દાબ્યાં'તાં તેં
મારાં કાંડા,
બંગડીઓ નહોતી પહેરી મેં.
લાલ, લીલી, સોનેરી, જાંબલી...
બહુ શોખ હતો મને ખનખન કરતી
ઢગલો બંગડીઓ
પહેરવાનો.
રાતે જ્યારે એ ખણકતી
તો જાગી ઉઠતો મારો સ્વપ્નલોક
દીપી ઉઠતાં મારાં ઓછા ગોરાં ને ઓછા ભરાવદાર
કાંડા
પણ બંગડીઓને મારાં કાંડા
ગમ્યાં નથી બહુ !
ઊંચીનીચી થતી બંગડીઓ
ઝઘડ્યાં જ કરતી પરસ્પર
મને ક્યારેય નથી સમજાયું કે એ બધીઓને
શું વધુ ખટકતું'તુૃં?
મારાં કાંડા
કે એકબીજાનો સાથ?
ગમે તે રીતે એ બધીઓનું જાણે એક જ
લક્ષ્ય હતું
એકબીજાને તોડી પાડવી...
હું ખનકારમાં રાચતી
ને બધીઓ
અથડાતી, લડતી, તૂટતી...
એક એક કરીને કે બે-ત્રણ ભેગી
પણ ધીમે ધીમે બધી
તૂટી જતી
તૂટીને પડતી ત્યારે પણ
મનને ઝંકૃત કરતો ખનકાર કરવાનું
એ ભૂલતી નહીં
છેલ્લે જ્યારે એક, એકલી બંગડી રહી જતી
ત્યારે અમે ત્રણેય ગમગીન થઈ જતાં.
એકલા તો તૂટીય નથી શકાતું, નહીં !
થાકી હારીને આખરે એ પણ
એક ચીરો મૂકી દેતી પોતાના પર
મમ્મી કહેતી, નંદવાયેલી બંગડી ન પહેરીએ
પછી તો એનેય હું દૂર કરતી કાંડા પરથી
અને દૂર થવાની ક્ષણે
એ નંદવાયેલી બંગડીના બે ટુકડા થઈ જતા
માંહોમાંહ્ય લડી લડી
બંગડીઓ કદી ન થાકી
પણ હું ને મારાં કાંડા થાકી ગયાં
તારી હથેળીમાં ભીંસાઈને કદી તૂટી હોત
તો ખબર પડત બંગડીઓને
કે તૂટવું પણ એક લ્હાવો હોય છે.
#અણિજિષ્ણુ
https://www.facebook.com/share/p/n2xEffNfwYVnRscA/?mibextid=oFDknk
જેણે પણ લખી છે આ ઉતમ રચના,
એનાજ નામ સરનામા સમેત મુકી છે.
આ લખનાર "અનંત" ના સપના મુજબ
અંદર બહાર થી આખેઆખી સ્ત્રી છે.
અર્થાત્ નખશીખ નારી...
%20.BMP)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
