ફરી એ જ કામ "અનંત"નું જૂનું સાહિત્ય અહી છાપવું ....

"

‎(!)~(!)~(!)~(!)~(!)~(!)~(!)~(!)

~~~~~~~~~~~~~~~~~

તું સતત વધતી રહે વીંટળાતી રહે. 

‘ને તોય હું તો સાવ ચૂપ. 

તું ઝંખના છે વેલ સમી, 

ને હું જાણે કે વૃક્ષ.

હું બારે મહીના લીલો છ્મ્મ. 

'ને તું ક્યારેક ક્યારેક શુષ્ક. 

*****************

“અનંત”

એક દિવસ જ્યારે અભણ “અનંત” ને તેની પ્રેયસીયે

મળવા આવીશ એમ કહ્યા પછી ના આવી ત્યારે પ્રેમમાં

અવાર નવાર ભાંગેલા “અનંતે”  ગૂસામાં. તેણે પોતાની

પ્રેયસીને  આ રીતે જવાબ આપેલો......

હું અભણ છું એનો અર્થ એ ના સમાજ કે હું ના સમજ છું........ 

        કઈક મને આંજે છે આંખોમાં...  

ખબર નૈ..! કેમ મને લાગ્યું કે કોઈ મળવા આવશે.

અંતે તું આવી જ નહીં મને તો એમ હમણાં આવશે.

તું હોશિયાર તને એમ કે ફરી કોઈ ભણવા આવશે.

શું તું ફૂલ છે ? કે કોઈ ભમરો ગણ ગણવા આવશે.  

ખબર જ હતી કે તું પણ કેવળ મને તરસ લગાડશે.   

ફરી સાવ સૂકા રણમાં તું પણ મૃગ ઝરણા બતાવશે.  

ને તને એમ કે, મને પણ તારા શમણાં સતાવશે?.

જો તું નહીં આવે તો પડખા ડાબા જમણા સતાવશે?

”અનંત”હું ખુદ એક રમણું શમણું છું. કઈ કેટલીએ.   

મને આંજે છે આંખમાં.  તું શું મને શમણાં બતાવશે?

છેક 1998 માં"અનંતે" આ રચના લખેલી.... :)  

“અનંત”  

મારી પ્રિય મિત્રાણી કુંજલ જી ની કથા ......ક્રુતિ....

એવું તે શું જેને તમે તાબે છો? તમારા ભીતરમાં શું શક્તિરૂપે છે? શેના વડે તમને કાર્ય કરવા પ્રચંડ વેગ મળે છે?
.
તેને ઘણી બે’નો છે, કેટલીક નાનકી કે કેટલીક મોટકી. સગી બે’નોની હારે સાવકીયે એટલી જ.. એને લડાવીયે તો ખુશહાલી ’ને નારાજ કરીયે તો દુ:ખ ! છે કોણ એ? એ અનંત છે; સતત છે; અવિરત છે. છતાં તેની પૂષ્ટિયે તે શમીયે જાય છે ! અને જોવાની ખૂબી એ છે કે તરત નવી જન્મીયે જાય છે ! અને જોતજોતાંમાં જૂવાન જૂવતીની માફ઼ક જોબનીયૂં છલકાવતી ઉછળે પણ છે !

એ બીજું કોઈ નહીં માણસને સતત જીવંત રાખનારી; તેનાંમાં અવનવું જોમ ભરનારી; એ છે. એ જો સંતોષાય અને હકારાત્મક પરિણમે તો સઘળું અને સર્વસ્વ રાજીનું રેડ; નહીં તો સર્વત્ર તારાજી !
એ છે ઈચ્છા.

સૌની ઈચ્છા. પૂર્ણ-અપૂર્ણ ઈચ્છા. કોઈ આજીવન, કાયમી હોય છે તો કોઈ રોજેરોજ નવી. એને પંપાળી, બલકારી, મનાવી, પટાવીને જીવવું પડે. સાવ નાનકડાં બાળારાજાની જેમ. અને જો એ જીદ્દે ચડે તો પત્યું ! એ મનની મનમાં રહી જાય છે ત્યારે દેહે સહન કરવું પડે છે. અને જો તે મનમાંથી સરકીને વહે છે ત્યારે શરીર તરફ઼ વળે છે. એ ક્યારેક તનથી શોષાય તો ક્યારેક ધનથી. તન-મન-ધનની વચ્ચે હિલોળા લેતી એ નર-નારીને આરણકારણ છે.

આવી જ એક ઘણાં વખતથી સંકોરાઈને ગડી વળેલી મનનાં એક ખૂણાંમાં બેઠેલી “ઈચ્છા”એ એનાં શરીરને એક દિવસ કઈંક પૂછી લીધું:
.
એણે પૂછ્યું ,”તું કેમ મને અવગણે છે ? શું તારા માટે મારું કોઇ મહત્વ નથી ? શું તું મને તૃપ્ત કરી ખુશ નહીં થા ? મને કેમ પોષતી નથી ? ઊંડે ઊંડે મને ધરબીને કેમ જાતને રુંધે છે ? મને જરા મુક્તિ તો આપ, પછી જો તારું જીવન; કેવું હળવું ફૂલ થઈ જાશે ! કોઇ મનમાં ભાર નહીં હોય. નવી આશા, નવો ઉત્સાહ ભરી જોમ ભેર જીવી શકીશ. કેમ આમ કરે છે, હેં ?

.
દેહે ફક્ત સસ્મિત ફ઼કત એટલું કહ્યું, “મારા પોતિકાં માટે તું નથી.”

.
જી, એવું જ કઈંક, ઈચ્છા આપણી પોતિકી હોવા છતાં એનાં પર ઘણીવાર માલિકી નથી હોતી. સમય, સંજોગ કે ક્યારેક નિયતી આ ઈચ્છા ઉપર સવાર થઈ તેને ધ્વંશ કરી દે છે. અને જોગાનૂજોગ આ જ ઈચ્છા જરાસંગની જેમ તેનાં દરેક ઝીણાં ઝીણાં ટૂકડા જરીવારમાં જોડાઈ ફ઼રી મૂળ કે નવું સ્વરૂપ ધારણ કરી જ લે છે !

કે’વાય છે કે કોઈની કોઈ ઈચ્છા મૃત્યુ પર્યત અધૂરી રહી જાય તો પોતાના જીવંત સ્વજનો પાસે પૂર્ણ કરાવવા મથે છે. મૃતાત્મા કનડગત કરશે એ બીકે લોકો નજીવી ઈચ્છાઓ પણ અંતિમ ચરણમાં તેમની હયાતીમાં જ પૂરી કરવા પ્રયત્ન થાય છે ! ગૂનેગારને પણ ફ઼ાંસી જેવી આકરી સજા આપવા પહેલાં તેની આખરી ઈચ્છા પૂછવામાં આવે છે. કેટલી તાકાત હશે આ ઈચ્છામાં !! કેટલી હદે અદમ્ય હશે આ ઈચ્છાઓ જે યેન કેન પ્રકારે પરીપૂર્ણ થતી હશે !! તેનું ખરું મૂલ્ય એ જ કરી જાણે જેને નાનકડી ઈચ્છાઓ પોસવામાં પણ આકાશ-પાતાળ એક કરવા પડે છે.

કલબલાટ :- “ઈચ્છાને એક જ ઈચ્છા હોય છે; તેની દરેક ઈચ્છા પૂરી થાય !”

લેખક :- કુંજલજી .... 

-|{£@ 7.12.12 ૐ

કવિતા... "અનંત" ની રચનાઓ. માથી.....

એક સર્જક જ્યારે કોઈ પણ સર્જન કરે છે, ત્યારે એના,

એ સર્જનમાં કોઇની ને કોઇની સંવેદના જીલાતી હોય છે.

******************************************* 

જ્યારે કોઈ લેખક દ્વારા વાર્તા લખાતી હોય,

કે પછી કવિ દ્વારા કવિતા લખાતી હોય છે.

"અનંત" એ વાર્તા  કે કવિતાના, શબ્દોમાં.

કોઇની ને કોઈની સંવેદના જીલાતી હોય છે.  

**********************************

કવિતા ક્યારેક વાસ્તવિકતા હોય છે.

તો ક્યારેક કેવળ એ કલ્પના હોય છે.

"અનંત"કવિતા જીવે છે કોઈ કોઈમાં. 

તો કોઈ કવિતા  જેવુ  જીવતા હોય છે.

******************************

નદી, ઝરણું , તળાવ, સાગર આખરે પાણી જ પાણી.  

મગર સાગરના પાણી ખારા, હોય છે મીઠા સરિતામાં.      

"અનંત"ફર્ક હોય છે,ઘણો કવિતા ને વાસ્તવિકતામાં. 

વાસ્તવમાં જે નથી જીવાતું, જીવાય છે એ કવિતામાં.

****************************************

અને ..... 

હોય એમાં પણ , જળ , વાદળ, ઝાકળ જેવુ.  

તોય ભીંજાય ના જરી, રહે કોરો કાગળ કેવું.! 

બસ આવું જ હોય છે કવિતાનું. લાગણી, પીડા,   

પ્રેમ, દર્દ, વેદના વ્યથાની ગૂંથેલી સાંકળ જેવુ.  

જોયું, જાણણ્યું, અનુભવ્યું અને બસ એ માણ્યું . 

એથી વિશેષ ના હોય કશું આગળ પાછળ જેવુ.    

શક્ય અશક્ય જેવુ ના હોય કશુયે  કવિતામાં. 

ચાહે તે ધારો, ધારો તે ચાહો બસ આ પણ એવું. 

"અનંત" બસ લખાય, વંચાય ને ભુલાઈ જાય.  

આ જળ, વાદળ ને ઝાકળ, તોય કોરો કાગળ જેવુ.         

     

શાંત સ્થિર નિર્મળ નિર્મળ જળમાં.....

શાંત સ્થિર,નીરવ, નિર્મળ જળમાં.

એક ટીપું પણ સરજે વમળ પળમાં.

મારા પ્રેમની શુધ્ધતાને માપવાનુ છોડ.

મન મક્કમ કર, મને એકાંતમાં મળમાં.

સળગી ઉઠશે..!તારા આંસુ નું એક ટીપું, 

પણ જો પડશે,મારા પત્ર યાને કાગળમાં
ભર ચોમાસે વરસી જઈશ.... એક"દી"
ક્યાં સુધી ભરાઈ રહીશ હું પણ વાદળમાં.


કોઈના ઉદાહરણ આપી પરેશાન તું ના કર. 
હું બસ હું જ છું અન્ય સાથે મને તુ સાંકળમા. 
તુ જુએ છે મને, કેવળ "અનંત" સાગરમાં, 

'ને હું જોઉ છું તને, ફૂલ ફૂલ પર ઝાકળમાં. 





“અનંત”

અમસ્તું ક્યાં કશું થાય છે ...

કુદરતી આફત થકી  વિસર્જન થાય છે.  

વિસર્જન પછી  જ કઈક નવું સર્જાય છે. 

શરીર પણ સાવ અમસ્તું ક્યાં બદલાય છે. 

"અજ્ઞાની એ તો ફરીને નવું થવા જાય છે.  

"અજ્ઞાની" 

અક્ષર... "અનંત" ની રચનાઓ માંથી...

અક્ષર.... 

અક્ષર ધોળા, કાળા અક્ષર.  

તોયે કેવા રૂપાળા અક્ષર. 

કલ્પના શૃંગાર કપડાં એના. 

કલ્પના વિના ઉઘાળા અક્ષર.  

જરાક જ  જો માત્ર મેળ બગડે તો, 

ફરે અર્થ, કરે ગરબડ ગોટાળા અક્ષર. 

કોઈના ઝીણા કીડી સમા તો ,  

કોઈના ફાંદ સમા દુંદાળા અક્ષર.         

મીઠી યાદ આબાદ રહે કાયમ. 

હાથમાં પિયુ નામે છૂંદાળા અક્ષર. 

ચાલે કલમના સહારે "અનંત"   

સાથે ચાલે પગપાળા અક્ષર.   

"અનંત"

આવુ તો કશું લખ્યું નો' તું પત્રમાં.

આવુ તો કશું લખ્યું નો' તું પત્રમાં.

જરાક ! આંખ મળે ને મળી જાય છે.

એક બીજાને એમ ગમી જાય છે .

જાણે નાતો જન્મો જનમનો હોય, 

એક બીજામા એમ  ભળી જાય છે.

પ્રેમની શરૂઆત કોલેજથી થાય છે.

ને, ઘણીવાર તો નોલેજથી થાય છે

કોઈ ઓળખ વગર એક બીજાને ઓળખવા લાગે.

અંધ માફક પછી તો એક બીજા પાછળ દોડવા લાગે.

અને બસ.. કરે એક રાતનો ઇંતજાર. 

જો એમ જ ના મળે તો.... ? 

ભાગીને પરણી જાય છે. 

જાણે લગ્ન એટલે લોકોના ડર વગર, રોજ રોજ રાત સાથે ગાળવાનું લાઇસન્સ.

એક જ રાત ફક્ત જેને મધુર રજની ના મધુર નામે ઓળખે છે લોકો.

બસ આને માટે જ ???

ને પછી થોડા જ સમયમાં એ મધુરતા રાજનીમાંગાયબ થઈ જાય છે. 

ને બચે છે કેવળ રજની યાને (રાત)મધુરતા વિનાની રાત .

થોડો ઘણો જેને જેટલો મળ્યો સમય . હળ્યા મળ્યા પત્રો લખ્યા,

' ને પરણી ગયા..... 

પણ જે બની રહ્યું હવે એનું શું ???

પત્રોમાં જે પ્રેમ વિષે વાત કરી હતી એ ના બન્યું.

જે બન્યું એ એ વિષે તો કદી વાત પણ નો' તી કરી!

ને છતાં એ બન્યું.

જ્યારે મળતા કે પત્ર લખતા કેવી મજાની વાતો.

કેમ ? હવે એનાથી સાવ અલગ રાતો ?

પ્રેમની જગ્યાએ વહેમ . દલીલ આક્ષેપ બાજી. રહી રહીને ઓળખ્યાના

પારાવાર પસ્તાવા...! 

કોર્ટ કચેરી ભરણ પોષણના દાવા.

શરૂઆતમા કદી છૂટા ના પડવા બાંધેલા છેડા.

ને અંતમાં પરિણામમા .... 

" છૂટા છેડા......"

તો આખરે ઝંખના શું હતી ?શેનાથી ધરાઇ ગયા ??શેની ભૂખ હતી ??? 

આ પ્રેમ હતો ? કે કેવળ હવસ ????

ખૂબ હળ્યા , ખૂબ મળ્યા , ખૂબ  માણ્યા. એક બીજાને... ! 

 જેટલું જાણવું જોઈએ,  કદાચ એનાથી વધુ જાણી ગયા . 

તો પછી બંનેમાં ખૂટયું શું... ??? 

બસ કેવળ ..! ધીરજ...! 

 અને....! 

" અરસ પરસ સહજ સમજ"

"અનંત" 

આ તો કાઈ નથી! "અનંત" ની રચનાઓ માથી ....

આ તો કાઈ નથી!

કોને ખબર ભઈ ક્યારે ક્યાથી કેવા કેવા વિચાર નીકળે.  

અણીયાળી આ કલમ માથી જો શબ્દો ધારદાર નીકળે.  

ગુસ્સે થઈ મ્યાંનમાથી એ મૂઠ પકડી સટાક દઈને ખેંચે.  

જો આબરૂના થાય ધજાગરા સાવ બુઠ્ઠી તલવાર નીકળે. 

છેતરાઈ ગયાનું ભાન થાય ડોબાને મળ્યા પછી. લાગે -

દેખાવે જે  બુધ્ધિશાળી એ પણ મૂરખનો સરદાર નીકળે.   

અન્ન ગરીબોનું મોંઘુ થયુ ! તેથી કદાચ એ ઘરમાં પણ !  

 દરોડા પડે  જે ઘરમાથી ખિચડી,બાજરો કે જુવાર નીકળે.

આપણે માનીએ એવુ કે, ગરીબ છે બીચારો ખુબ દુખી છે.

ભાઈ મારા અમીરોથી પણ વધુ સુખી એનો સંસાર નીકળે. 

ધ્યાનથી જુવો હરેક ઘટના ધ્યાનથી વાંચો જો હરેક રચના 

"અનંત" ક્યાક કોઈને સ્પર્શતો એમાંથી જીવન સાર નીકળે.

ઘરનો તાજો બારૂદ :- 

લ્યો હવે તો બકાલું પણ મોંઘું થયું, હવે કદાચ બને એવું - 

રેડ પડે એ ઘરમાં જ્યાથી  ડુંગળી ટામેટાં ગુવાર નીકળે.  

કોને ખબર ક્યારે ક્યાથી નીત નવા વિચાર નીકળે.

અણીયાળી આ કલમ માથી શબ્દો ધારદાર નીકળે.

મૂઠ પકડી, સટાક દઈ.. ખેંચે ગુસ્સામાં, મ્યાન માથી.

આબરૂના થાય ધજાગરા..જો, બુઠ્ઠી તલવાર નીકળે.

અન્ન ગરીબોનું મોંઘુ થયુ, તેથી. એ ઘરમાં પણ  પડે,

દરોડા  જે  ઘરમાથી ખિચડી,બાજરો કે જુવાર નીકળે.

ચારે બાજુ થી બુધ્ધિ શાળી લાગે પણ, આ શું !મળો, 

ત્યારે ખબર પડે સાવ ડોબો..!મુરખનો સરદાર નીકળે.

આપણે માનીએ એવુ કે, ગરીબ ..બીચારો ખુબ દુખી છે.

ભાઈ મારા, અમીરોથીયે વધુ સુખી એનો સંસાર નીકળે.

ધ્યાનથી જુવો હરેક ઘટના, ધ્યાનથી વાંચો હરેક રચના,

"અનંત" ક્યાક કોઈને સ્પર્શતો એમાં જીવન સાર નીકળે.

"અનંત"

ઘરનો બ્લાસ્ટ:- 

લ્યો હવે તો બકાલું પણ થયું મોંઘું હવે કદાચ બને એવું .

રેડ પડે એ ઘરમાં જ્યથી ડુંગળી ટામેટાં ગુવાર નીકળે.

"મન"

"મન"

પ્રભાતે વહેલો ઉઠી,

ગયો ન્હાવા..! 

હાથ ધોયા, પગ ધોયા,

માથું ધોયું, મોઢું ધોયું,

આગળ પાછળ બધેથી

ઘસી ઘસીને આ તન ધોયું ,

પણ રે... આ ‘મન’

આ શરીરને દુનિયાના મેલથી,

ઝીણી  ઝીણી રજકણથી બચાવવા

પહેરીને ઉજળા કપડાં...

પણ રે... આ ‘મન’

ને આ મન તો ક્યાંય ભીતર.....  

સાવ ભીતર...  ભીતર ...

ને, છતાં થાય કેમ મેલુ  ?

એક પણ ડાઘ વીનાના ધોળા ફૂલ જેવા !

કપડાં ઘણા જોવા મળે... કપડાં જ..!

પણ રે... આ ‘મન’

સાવ સાફ ?

ના...ના... 

ખૂણે ખાંચરે ક્યાક તો મેલ હોવાનો જ .

માંજવાના અનગિનત કરુ પ્રયાસ

ને થઈ પણ જાય ચકાચક..

પણ ક્યાં ક્યાંથી બચાવું એને

ઉજળા કાપડની વચ્ચે ... કપડાં જ !

ઘરથી બહાર નીકળીને બીજુ કેટ કેટલુ જોવાનું સાલુ ....

કેટલું ભીતર... કેટલુ ભીતર છે આ “મન”

મારી સતત કરેલી મહેનત (ઝાઝી નહીં તો થોડી )

પણ રે... આ ‘મન’

નીષ્ફળ જાય ને "એકાદ"

નાનો મોટો ડાઘ લઈને

ઘરે પાછુ ફરે...

આ “મન” છી...છી..છી...

“ચાલ ફટાફટ એને બંધ આંખે, માંજવા માંડ..! 

મેલુ જ થવાનું એતો ખુલ્લી આંખે ફરી ફરીને“

બહાર પણ કેમ નીકળવું બંધ આંખે ?

પણ માંજવાની તલપ અને માંજતાય આવડે ?

બહુ કેવાય !

પણ માંજી માંજી ને સાવ ઘસાય તો નહીં જાયને ?આ “મન”?

રે.... ”અજ્ઞાની” એવું જો થાય ને... તો ,?

તો.... તો...તો....

             તો સુખ....મૂ.... સુખ..........

"અજ્ઞાની" 

"અજ્ઞાની"