"અનંત"ના જર્ઝરિત પ્રેમ પત્રોમાંથી
"પ્રેમને આખરે સ્પર્શની જરૂર પડે છે!"
વર્ષો પહેલાં ભાઈબંધ અનંતે એની કોઈ ચાહિતીને લખેલો સાવ ટૂંકો ને ટચ પ્રેમ પત્ર.
ચોખવટ: પેલી પૈસાદાર પાર્ટી હતી એટલે એ સમયમાં એના ઘેર ડબલું (ટેલિફોન) હતું અને ભાઈબંધ એના પાડોશીના ડબલાનો લાભ ઉઠાવતો! શબ્દો અને પત્રો બાદ સ્વરનું અનુસંધાન એ ટેલિફોનની દેન હતી. પછી કદાચ અનંતે સ્પર્શની ઝંખનાને લઈને આ સાવ ટૂંકો પત્ર લખ્યો હતો, જે મને અનેક કાગળિયાં ઉથલાવ્યા પછી મળ્યો.
પ્રેમનો સ્પર્શ
"સ્પર્શ વગર પણ પ્રેમ થઈ શકે છે!
ક્યારેક સ્પર્શ વગર પ્રેમનો વેમ થઈ શકે છે!
સ્પર્શ વગર પણ પ્રેમ થઈ શકે છે!
મગર 'અનંત', આખરે તો પ્રેમને પણ પ્રેમસભર હુંફાળા સ્પર્શની જરૂર પડે છે!
પ્રેમને સ્પર્શની જરૂર પડે જ છે!"
જ્યાં સુધી કે રૂબરૂ મળવાના સંજોગો પેદા ના થાય, ત્યાં સુધી હૈયામાં ઉભરાતી લાગણીઓ અને હાથમાં આવેલી પ્રેમ ક્ષણો છટકી ના જાય માટે નાછૂટકે કોઈને કોઈ રીતે પ્રેમીઓ પોતાનો પ્રેમ એકબીજાને વ્યક્ત કરતાં જ રહેતા હોય છે.
દૂર રહીને શબ્દોથી, મધુર સંગીતભર્યા ગીતોના પ્રેમાળ શબ્દોથી, કે પછી જાતે લખેલા પત્રોથી કે પછી સ્વરથી એટલે કે ટેલિફોન દ્વારા પ્રેમીઓ એકબીજાને, જ્યાં સુધી કે સ્થૂળ દેહે મળી નથી શકતા, ત્યાં સુધી મળવાના કોઈને કોઈ સૂક્ષ્મ બહાના શોધી જ લેતા હોય છે.
આપણો પ્રેમ પણ શબ્દના પંથે ચાલી-ચાલીને થાકી જતાં સ્વરના સહારે, સથવારે આગળ વધ્યો તે છેક ટેલિફોનથી ટેલિપથી સુધી પહોંચ્યો.
બંધ આંખના એક ઇશારે હું ધારું ત્યારે તને મજબૂર કરતો અને તું મને કોઈ સવાલ પૂછવાનું વિચારે એ પહેલાં હું તને જવાબ આપતો. તું ને હું, હું ને તું એ જ રીતે આજ સુધી મળતા જ રહ્યા છીએ ને! હજુ પણ એ જ રીતે આપણે સતત મળીએ છીએ.
ઝંખના અને વાંક
પણ હે પ્રિયે!
હવે મારા ટેરવાને તારા ગાલને, તારા હોઠને અને, બસ મને આખેઆખી તને સ્પર્શવાની ઝંખના થાય તો એમાં મારો શું વાંક!
એટલે આજે હું તને એમ પૂછું છું કે:
શું પત્ર, શબ્દ, સ્વર સુધી જ સીમિત રહેશે આપણો પ્રેમ?
શું સ્પર્શ સુધી કદી નહીં પહોંચી શકે આપણો પ્રેમ?
જ્યારે જ્યારે હું આ સવાલ પૂછું છું ત્યારે તું ચૂપ થઈ જાય છે કેમ?
આવા જ કંઈક સવાલો કોઈ સમયે ત્યારે તું મને પૂછતી હતી, જ્યારે હું સાવ નાદાન હતો અને એટલે જ તો તું મને જ્યારે ને ત્યારે કહેતી:
"તું તો સાવ અક્કલ વગરનો છે! સાવ કરતાં સાવ બુદ્ધુ જ છે તું!"
હવે એ જ પ્રશ્નો જ્યારે આજે હું તને પૂછું તો તું ચૂપ થઈ જાય છે? સવાલો પૂછવામાં હોશિયાર, જવાબો આપવામાં ઠોઠ!
અને હવે જ્યારે મારામાં થોડીક અમથી બુદ્ધિની કૂંપણ ફૂટી છે અને એના પર અક્કલના ફૂલ ઊગ્યા છે તો તું સુગંધ કેમ નથી લેતી? એ ફૂલ તોડી તોડીને તારા અંબોડે કેમ નથી લગાવતી?
ખૈર, એક વાર સવાલ થયો જ છે તો, અનેક વાર જવાબો પણ આપવા જ રહ્યા. ચાલ ફરી આજે હું તને એ જ સવાલ પૂછું છું! એ જ પ્રશ્ન જે તેં મને જ્યારે હું બુદ્ધુ જેવો હતો ત્યારે પૂછ્યા હતા.
દેખ હંગામા નહીં કરના! હું સવાલ પૂછું છું!
શું પત્રથી સ્વર સુધી જ સીમિત રહેશે આપણો પ્રેમ?
શું સ્પર્શની અલૌકિક ઝીણી ઝીણી ઝણઝણાટી સુધી નહીં પહોંચી શકે આપણો પ્રેમ? ჩાલ જવાબ દે!
એક પત્રે બે પક્ષી
અગર તને કોઈ જવાબ ના સૂઝે મગર તું જવાબ દેવા ચાહે તો, મેં તારા સરનામે મોકલાવેલા પત્ર નીચે ફક્ત તારું નામ લખી નાખજે અને, આ જ પત્ર મને મારા સરનામે પરત મોકલજે! હું તરત સમજી જઈશ અને એક પત્રે બે પક્ષી મરી જશે પ્રેમથી. અર્થાત, તને મારો અને મને તારો જવાબ મળી જશે! એક જ પ્રેમ પત્ર થકી મારા આ પ્રશ્નોનો જવાબ તારી 'હા' અથવા 'ના' પર નિર્ભર છે!
જોકે તારા પ્રેમાળ શબ્દોથી ભર્યા-ભર્યા પત્રો વાંચતાં-વાંચતાં પણ અને તારો મધુર સ્વર સાંભળતા-સાંભળતા પણ મને તો જાણે તું સ્પર્શતી હોય એવો અહેસાસ થાય છે! શું તને પણ મારા પત્રો વાંચતી વખતે કે maરો સ્વર સાંભળતી વખતે, મારા જેવી અનુભૂતિ થાય છે?
હા, તારા શબ્દોમાં અને સ્વરમાં મને તારા સ્પર્શની અનુભૂતિ થઈ અને એટલે જ ઈચ્છા આગળ વધી. અને બસ ત્યાર પછી, એક પછી એક ઈચ્છા આગળ વધતી જ ચાલે છે. અને એ પાછું એમ થવું — એક પછી એક ઈચ્છાનું વધવું અને સતત વધતું જ જવું પ્રેમમાં એ પ્રકૃતિગત છે! એમાં મારો કંઈ જ વાંક નથી! અગર તને પણ મારી માફક એક પછી એક ઈચ્છા જાગશે તો હું પણ તારો વાંક નહીં કાઢું બસ!
ટેરવાને સ્પર્શવાની, હોઠને ચૂમવાની, બદનને આલિંગવાની એક પછી એક ઈચ્છા જાગે છે! મારા ટેરવા માત્ર તને સ્પર્શવાની ઈચ્છા કરે છે. મારા હોઠ માત્ર તારા હોઠને ચૂમવાની ઈચ્છા કરે છે. પણ આ બદન આખેઆખું સાવ ગાંડું છે! એ તો એક સાથે તારા આખેઆખા બદનને સ્પર્શવા, ચૂમવા અને કસોકસ આલિંગવાની ઈચ્છા કરે છે! તું જ કહે, એના કરતાં તો આ ટેરવા અને હોઠ સારા ના કહેવાય?
ખૈર, આમ એકોએક અંગોની ઈચ્છા એક પછી એક વધતી ચાલે છે અને બસ વધતી જ જાય છે. હા, માત્ર ઈચ્છા, અપેક્ષા નહીં. કેમ કે ઈચ્છા સ્વાવલંબી હોય છે, અને અપેક્ષા પરાવલંબી હોય છે. જોકે પ્રેમમાં પરાવલંબી થવું ગમે!
मेरी ભીતર જે સતત વધે છે કદાચ તારી ભીતર પણ કદાચ! આ ઈચ્છા જે કદાચ પૂરી ના પણ થાય, પણ એ સતત વધે તો હું શું કરું? અગર મારા ટેરવાને તારા ગાલને સ્પર્શવાની ઝંખના થાય તો એમાં મારો શું વાંક? અગર મારા હોઠને તારા હોઠ ચૂમવાની ઈચ્છા થાય તો એમાં મારો શું વાંક?
પ્રકૃતિનો નિયમ અને સુંદરતા
હું એમ કહું છું કે આવું બધું થાય એમાં ખોટું પણ શું છે? બે પ્રાણી, બે પંખી, અને અન્ય આવા તો અસંખ્ય જીવ આ અવની પર છે! જેમાં એક નર એક માદા હોય છે, અને હરેક બંને વચ્ચે આકર્ષણ! બે શરીર – એક સ્ત્રી, એક પુરુષ. બે ચહેરા – એક તું, એક હું, બંને આકર્ષક!
પણ તને કે મને આ ખબર ક્યારે પડી? કે, તું સુંદર છે, હું પણ સુંદર છું! તું મને ગમી, હું પણ તને ગમ્યો એટલે જ તો બાળક પહેલા આપણી વચ્ચે પ્રેમ જન્મ્યો. આવી મજાક હું પણ ક્યારેક-ક્યારેક કરી લઉં છું.
ખૈર, તું સુંદર છે, હું પણ સુંદર છું! આ ખબર ત્યારે પડી જ્યારે આપણે એકબીજા સામે જોયું. જોયું કે જોવાઈ ગયું? આ સવાલનો જવાબ કોઈ નહીં આપી શકે! જે પણ થયું, પણ આમ થવાનું કારણ શું? કારણ મારા માટે તું, ને તારા માટે હું, બીજું શું! બીજું એ જ કે બંને ચહેરા પર ચોંટેલી હતી બબ્બે આંખો અને બસ એ બંને આંખોએ જોયું. બસ આ જોવું કે જોયું, એ જ તો પછીથી સુખ કે દુઃખનું કારણ પણ બને છે!
બસ આમ જ પહેલાં આંખો જુએ છે અને પછી આપણે. જોકે આંખો તો સારું-ખરાબ બધું જ જુએ છે પણ આકર્ષાય છે માત્ર સુંદરતા તરફ જ!
હવે વળતા જવાબમાં તું પણ કોઈ પુસ્તકોમાંથી વાંચેલી, માત્ર કોઈકે કહેલી, લખેલી, વાંચી-વંચાઈ ગયેલી, વંચાઈ-વંચાઈને વાસી થઈ ગયેલી, ચવાઈ-ચવાઈને ચૂંથાઈ ગયેલી, સડીને ગંધાઈ ગયેલી, ગંધાઈને કોહવાઈ ગયેલી એવી વાહિયાત ફિલોસોફી ના કરજે કે, "સુંદરતા તો જોનારની આંખોમાં હોય છે!" કારણ કે એ વાત સાવ વાહિયાત છે!
જોનારની આંખમાં ફૂલ્લું હોય તો ઉલ્લૂને સુંદર પણ અસુંદર-ઝાંખું ભાસે. સુંદર આંખો હોવા છતાં જો મનમાં મેલ ભર્યો હોય તો!? માટે હું કહું છું મન સુંદર અને મનમાં સુંદરતા હોવી જોઈએ! પછી આંખોમાં કમળો હોય કે ફૂલ્લું, ક્યાં સમજી ઉલ્લૂ! એ ચાલે કે ચલાવી લેવું એમ હું હરગિઝ નથી કહેતો.
### સાચી સુંદરતા એટલે શું?
અગર મને તું એમ પૂછે કે સુંદરતા એટલે શું? શું रंगે ગોરું હોવું એ, કે પછી કંઈ બીજું? તો હું જવાબમાં એટલું જ કહીશ, અક્કલ વગરની, સફેદ આરસની સુંદર મૂર્તિને શું માથે મારવાની? ના ના ના, પેલી ગધેડા વાળી ચવાઈ ગયેલી વાત પણ હું નહીં કરું કે ધોળા તો ગધેડા પણ હોય છે, એવું હું નહીં કહું.
હું સીધો જ જવાબ આપીશ કે, સુંદરતા એટલે એ કે જોતાં વેંત જ જેના નૈન-નકશ આંખોના રસ્તેથી સીધા જ હૃદયના ઊંડાણમાં ઉતરી જાય, તન સાથે મનની સુંદરતા પરખાઈ જાય અને ઝણઝણાટી રગ રગમાં ફેલાઈ જાય. અને પછી ખુલ્લી કે બંધ આંખોને એના સિવાય બીજું કંઈ જ ના દેખાય!
પછી તે છોરી ગોરી જ હોય કે ગોરો જ હોય છોરો, એ હરગિઝ જરૂરી નથી! સાવલી કે સાવ કાળી પણ નમણી રમણી હોઈ શકે છે. એ જ રીતે કાળો પણ હોઈ શકે કામણગારો.
તું રૂપાળી છે ને હું પણ, તો એ તો તારા ને મારા માટે વધારાની ગોડ ગિફ્ટ છે! બાકી સાચી તો તારા ચહેરાની નકસી છે જે યુગોથી મારી કલ્પનામાં વસી છે! નહીં તો અમસ્તું તો કંઈ આટલું ખેંચાણ થાય નહીં.
રોજ હજારો ચહેરા આ આંખો સામેથી પસાર થતા હોય છે પણ કોઈ એક ચહેરા પર નજર સ્થિર થઈ જાય ત્યારે જરા હૃદયના ઊંડાણમાં ઉતરીને મંથન કરી લેવું. કદાચ કંઈ યાદ ના પણ આવે તો પણ એ ચહેરાને જોયા પછી કંઈક અલૌકિક અનુભૂતિ થાય, મન, બુદ્ધિ અને આત્મા ઝણઝણી જાય અને ઊંડે ઊંડે પરમ, ચરમ, અનંત પ્રેમની અનુભૂતિ થાય એટલે પત્યું, એટલું તો કાફી છે આ ભવમાં.
અને પછી સમજી જવાનું કે, જૂનો હિસાબ ચૂકતે કરવાનો સમય આવી ગયો છે! જો કે બધાને કંઈ બધું આગલું-પાછલું યાદ આવે એ જરૂરી નથી.
માટે જૂનું જૂનું યાદ કરવા દિમાગને જોર દેવા કરતાં, આજે ને અત્યારે આ ક્ષણે જે મારી સાથે તને અને તારી સાથે મને અનુભવાતું હોય એના પર દિલ જોરથી દાબી દેવાનું. અર્થાત, જ્યારે મળીએ ત્યારે ચપોચપ એકબીજાને છાતી સરસું ચાંપી લેવાનું, એ રીતે કે બંને હૈયા વચ્ચેથી હવા પણ પસાર ના થઈ શકે! એટલે દિમાગ થાકે નહીં ને દિલને આરામ મળે એ નફામાં.
ઈચ્છા અને અસ્તિત્વનું સર્જન
પ્રેમમાં મારે મન માત્ર ને માત્ર રાત્રિનું મહત્વ નથી જ હરગિઝ, કેમકે એ સુખ ક્ષણિક છે! છતાં જે સુખ ક્ષણિક છે, તેને આપવા-પામવા દિવસ પ્રેમમય હોવો જરૂરી છે. જોકે એ ક્ષણ પણ અનંત અલૌકિક હોય છે અને પ્રેમ થકી જ પ્રાપ્ત થતી હોય છે પ્રેમથી. પરાણે કંઈ પણ મેળવવું એટલે બળાત્કાર, અને હું બળાત્કારી નથી!
ખૈર, ફરી કહી દઉં છું કે મારો પત્ર વાંચી, તું તારી રીતે સમજી-વિચારીને માત્ર તારા વિચારો જ લખજે! ઉછીના વિચારો હું હરગિઝ ચલાવીશ નહીં! તું જાણે જ છે ને કે મને જાત અનુભવે સિદ્ધ કર્યા વિનાની, કોઈએ ઠોકંઠોક કરેલી વાતો કોઈ કરે એ મને લગીરે પસંદ નથી. કારણ કે અનુભવે હૃદયના ઊંડાણેથી લખાયેલા-બોલાયેલા શબ્દોમાં જ સત્યનો ઊંડો પડઘો પડતો હોય છે. પડઘો એનો દૂર દૂર સુધી "અનંત" યુગો સુધી સંભળાય છે, જે શબ્દો હૃદયના અનંત ઊંડાણેથી લખાય કે બોલાય છે! બાકી ઉપરછલ્લા લખાયેલા શબ્દો થોડો સમય જતાં ગોત્યાય જડતા નથી! બાકી જેને આંખો નથી હોતી એ પણ સ્પર્શ માત્રથી સુંદરતા કે અસુંદરતા પારખી જતાં હોય છે.
તું જાણે છે? આ જગતના સર્જન પાછળનું કારણ પણ આકર્ષણ જ છે! અઢળક વાર્તાઓનું કારણ પણ આકર્ષણ અને આંખો જ છે! કેમ કે આંખો જુએ છે! આંખોએ જોયું અને જે જોયું તે સુંદર જોયું!
"સદીઓથી સુંદરતા જ પ્રેમની શરૂઆતનું પહેલું અને મુખ્ય કારણ રહ્યું છે."
આકર્ષણ થયું એટલે જ તારું મારા તરફ કે મારું તારા તરફ ખેંચાણ વધ્યું. આંખે તન જોયું ને આત્માએ જોયું મન, એકબીજાને જોયા પછી ખેંચાયું તન! અગર તને મારામાં કંઈ બીજું પણ દેખાયું હોય, જે મારામાં મને પણ ના દેખાયું હોય, તો મને ખબર નથી પણ જે પણ દેખાયું એ પ્રથમ તો આંખોને જ ગમ્યું ને!? અને પછી એ આત્માને અને પછી મનને ગમ્યું અને અંતે આત્મા ઓળખીતો હોય એવું લાગ્યું.
તું માને ના માને મરજી તારી, મારું આમ માનવું છે! કે જે માનવું હોય તે, મનમાં માનવાની બિલકુલ છૂટ! પણ મનાવવાની બિલકુલ મનાઈ, એમાં જ બંનેની ભલાઈ.
ખૈર, “આકર્ષણનો સિદ્ધાંત પણ જન્મજાત”. ગમ્યું તેથી પ્રેમની ઈચ્છા જાગી. ઈચ્છા પાછી બંને તરફ એક સરખી જાગી એટલે પ્રેમ થયો અને પ્રેમ થયો તો એમાં શું ખોટું થયું? ઈચ્છાથી જ તો આ આખુંય જગત જન્મ્યું.
પ્રેમ અને ફૂલનું ચક્ર
શું તું જાણે છે? કે પ્રાણી, માનવ પ્રાણી, પશુ, પંખી, જીવજંતુ, જાનવર વગેરેથી આ જગત આખુંય ભર્યું ભર્યું કેમ? તો સાંભળ, બધાને એકબીજા પ્રત્યે હોય છે પ્રેમ.
હવે તું મને એમ ના કહેજે કે તને તો બધા સાથે પ્રેમ થાય છે! નહીં તો હું ચોખ્ખું ને ચટ્ કહીશ કે, હા, થયો છે, થાય છે! અનેક વાર, એક આવે ને એક જાય છે! તો શું થયું, શું હું ફૂલ ઉગાડવાનું બંધ કરી દઉં?
હવે તું કહેશે લે એમાં વચ્ચે ફૂલ ક્યાંથી ઊગી નીકળ્યાં, તો એ તો ઊગે જ ને! ફૂલ તો ઊગે જ છે! તમે ફૂલને ફૂલ કહો, હું તો પ્રેમ કહીશ, તમે પ્રેમને પ્રેમ કહો, હું તો ફૂલ કહીશ!
કારણ કે તું જ કહે, શું સવારે નાજુક ડાળી પર ખીલેલાં રંગીન સુગંધી ફૂલ સાંજે ખરી જાય પછી ફરી બીજા દિવસે બીજી સવારે નથી ખીલતાં? અગર જો એવું થાય કે ખરી ગયા પછી એ ડાળી પર કદી બીજી વાર ફૂલ જ ના ખીલે, તો બીજી, ત્રીજી, ચોથી વાર પ્રેમ ના થાય. ને જો એક વાર ફૂલ ખીલીને ખરી ગયા પછી ફૂલ ખીલવાનું બંધ, તો તો દુનિયા બંજર ના બની જાય? પણ નથી બની એનો અર્થ એ જ કે ફૂલ ખરી-ખરી ફરી-ફરી ખીલે છે! એ જ રીતે પ્રેમ પણ મરી-મરી જીવે છે!
અને એ ડાળી પર પણ ક્યાં એનું એ જ ફૂલ ફરી વાર ખીલે છે!? ના, નથી ખીલતું. રોજ રોજ એક નવું ફૂલ એ જ ડાળી પર ઊગે છે, જે ડાળી પરથી પહેલાં ઉગેલું ફૂલ ખરી ગયું હોય. ઊગે છે ને!?
તું કહે એ પહેલાં જ સ્વીકારી લઉં છું કે, હાં! 'પ્રેમમાં લીલા' પાંદડાં અને રંગીન ફૂલ ખીલ્યા જેવો પરમ, ચરમ, અનંત, અલૌકિક આનંદ આવે છે!
પછી એટલી જ અઢળક પીડા પણ થાય છે. જ્યારે પ્રેમમાં સાથી રૂઠે છે, સાથ છૂટે છે, ત્યારે હૃદય તૂટે, આંખમાંથી ધારધાર અનરાધાર આંસુ વછૂટે છે. નસ-નસ તહસ-નહસ થતી હોય એવુંય મહેસૂસ થાય છે, જેમ પતઝડમાં ઝાડ સુકાય છે, ડાળીઓ કરમાય છે ને ફૂલ મુરઝાય છે!
બસ તો પછી આ શરીર પણ એક વૃક્ષ, એક ડાળી જ છે! આ વૃક્ષ પણ ક્યારેક-ક્યારેક લીલુંછમ તો ક્યારેક-ક્યારેક શુષ્ક! વૃક્ષ પર જેમ વસંત અને પાનખર આવે છે તેમ પ્રેમમાં પણ વસંત અને પાનખર આવે જ છે! બસ ફર્ક માત્ર એટલો જ છે કે, વૃક્ષની ડાળી ઉપર સુગંધી ફૂલ ઊગે છે અને શરીરની ડાળીમાં ભીતર સુગંધી પ્રેમ ખીલે છે.
જેના શરીરની ડાળીમાં પ્રેમ ખીલે છે તેનો ચહેરો પણ ફૂલની જેમ જ ખીલે છે! ધ્યાનથી જોજે તો તને સત્ય સમજાઈ જશે. જે પ્રેમી હશે, જે કોઈના પ્રેમમાં હશે તેના ચહેરો પર અનેરી ચમક હશે. ફૂલ માફક હસતાં-ખીલતાં ખીલેલા હશે ચહેરા એના જે પ્રેમમાં હશે!
"બાકી મુરઝાયેલાં મડદાં"
આકર્ષણ, સૃષ્ટિ અને અનંત ઝંખના
ખૈર, આ પણ સમજી લે! માત્ર ને માત્ર પ્રેમના કારણે જ આટલા બધા પ્રાણી નથી જન્મ્યા. પ્રેમ થયા પછી તબક્કાવાર એક પછી એક અલૌકિક ઘટના ઘટે છે, ત્યારે ક્રમશઃ માનવ વસ્તી કે પ્રાણી વસ્તી વધે છે.
આ જગતના જન્મ પાછળનું કારણ પણ આમ તો અધૂરી ઈચ્છા જ છે અને ઈચ્છાનું મૂળ કલ્પનામાં હોય છે!
ઈચ્છા થયા પહેલાં આંખો મળે છે, આંખો દ્વારા આકર્ષણ જન્મે છે અને આખરે એ આકર્ષણનું પ્રેમમાં પરિવર્તન થાય છે. પ્રેમ થયો એટલે તબક્કાવાર એક પછી એક નિત નવી ઈચ્છા અને અનેક પ્રકારની ઝંખના થવા લાગે છે! અને આ બધું ક્યાં તારા કે મારા હાથની વાત હતી, આ બધું તો પહેલેથી જ પ્રકૃતિના નિયમમાં આવે છે! ઝીણી કડીથી લઈને મસમોટા હાથી સુધી બધા જ પ્રકૃતિના દાયરામાં આવે છે જેને હું કે તું જ નહીં કોઈ પણ અવગણી ના શકે!
અનેક ઝંખનાઓના અંતે એક અંતિમ ઝંખના અતિ પ્રબળ બને છે. જો કે ઝંખના એટલે કે ઈચ્છાઓનો આત્માની જેમ અંત નથી, ઈચ્છા અનંત છે!
અને એના કારણે જ હર એક નર અને માદા એટલે કે, એક સ્ત્રી અને એક પુરુષનું આકર્ષક શરીર એકબીજાને જોતાં વેંત, તન-મન અને આત્મા સમેત એકબીજા તરફ ચુંબકીય રીતે ખેંચાવા લાગે છે.
કોઈ કોઈ ક્ષણે યા તો સતત પાસે રહેતાં બે શરીર, એક સ્ત્રીનું અને એક પુરુષનું, બેઉ શરીર ક્યારેક તો બેકાબૂ બને જ છે! આમ બે અલગ-અલગ આકાર ધરાવતાં શરીર એકબીજા તરફ ખેંચાતાં ખેંચાતાં સાવ નિકટ આવી જાય છે અને પછી શરીરથી શરીરના ઘર્ષણ થકી બંને શરીરે એક દિવ્ય અને અલૌકિક મસ્તી અનુભવે છે. એ મસ્તીના કારણે દિવ્ય શક્તિ ઉત્પન્ન થાય છે.
અને બે માનવ કે પશુ-પક્ષીના શરીર થકી ત્રીજા, ચોથા, પાંચમા એમ અનેક માનવ કે પશુ-પક્ષીનું સર્જન થાય છે. અને બસ આ જ ક્રિયા-પ્રક્રિયા નિરંતર ચાલ્યા કરે છે અનંત કાળથી.
બસ આવી જ કોઈ નાજુક ક્ષણે કોઈને ઈચ્છા જાગી ને એ ઈચ્છા થકી જગતમાં જન્મ્યા અનેક સ્ત્રી અને પુરુષ, પશુ, પંખી આદિ. ઈચ્છા થકી જન્મ્યા એટલે ઈચ્છા નામનો ગુણ કહો યા અવગુણ, એ તો સૌને વારસામાં જ મળ્યો હોય ને!
અને પછી આંખને જે ગમ્યું એ અંતર સુધી પહોંચ્યું, ને અંતર સુધી જે પહોંચ્યું તેને પામવાની ઝંખના જાગી. આ ઈચ્છા, આ ઝંખના કોનામાં નથી હોતી?
"કોઈને કોઈ ઝંખનાને લઈને જ આ જીવન ધબકે છે."
યાદ રાખજે, "ઝંખના થકી જ જીવન જીવંત બને છે".
"જેનામાં ઝંખના નથી એ જીવતો છે જ નહીં.” એ તો મરેલો છે! "જીવતી લાશ મૃત્યુ બરાબર".
જેનામાં કોઈ ઝંખના જ નથી એ જીવવા છતાં જીવતો નથી! અને હું, હું જીવું છું! હા, ભરપૂર જીવું છું, અનંત યુગોથી અનહદ જીવું છું! કારણ કે હું ઝંખું છું! શું ઝંખું છું? હું જે ઝંખું છું એનું નામ છે પ્રેમ! આદિ અનાદિ કાળથી જે સત્ય થઈને પ્રગટે છે એ પ્રેમ થકી હું જીવંત છું! કારણ કે દૂર હી સહી, મારી સાથે ને સાથે છે તું અને હું તને ઝંખું છું એટલે જ હું જીવું છું અને એટલે જ હું જીવંત છું!
અગર જો તું પણ જીવતી હોય યા તારી પણ ભરપૂર જીવવાની ઈચ્છા હોય, અગર મને હંમેશને માટે નહીં તો ક્ષણભર માટે પણ મને પામવાની તને પણ હોય જો ઝંખના ”અનંત”, તો તબક્કાવાર આંખે સ્પર્શ્યા શબ્દો ને કાને સ્પર્શ્યો સ્વર. તો પછી સ્પર્શવાને શું બાકી રહ્યું? જરા તું પણ એ વિચાર કર!
કાન અને આંખ આનંદ માણે તો તું જ કહે, આખાય શરીરનો શું વાંક? શરીરના અન્ય અંગોનો શું વાંક? છે તો માત્ર સ્પર્શવાની જ વાત, આખરે એને પણ સ્પર્શની ઝંખના તો જાગે જ ને?
અગર તારાથી આ બધું શક્ય નથી તો મારા શબ્દોમાં તો હું હયાત જ છું! તને ગમે ત્યારે, તારા તનને નહીં તો તને, જ્યારે પણ મન પડે ત્યારે સ્પર્શી લેજે મારા શબ્દોમાં મને તું.
પણ હા, એ રીતે તું આંખોથી મારા શબ્દોને સ્પર્શજે કે મને એવી અનુભૂતિ થાય કે જાણે તું મારા તન-મનને સ્પર્શી રહી હોય. અને જ્યારે તું પત્ર લખશે ત્યારે હું પણ તારા પત્રમાં મારા માટે પ્રેમ વ્યક્ત કરતાં તારા મરોડદાર અંગ સમા અક્ષરોને આંખોથી સ્પર્શી લઈશ, જેની અલૌકિક અનુભૂતિ તને પણ થશે જ! થઈ કે નહીં? કહેજે, કહેવું તો પડશે જ!
કેમ કે આપણા સંબંધને હવે સ્પર્શની જરૂર છે. એક સરખી ઝંખના હશે તો જરૂર પહોંચી જશે આપણો સંબંધ શબ્દથી સ્વર અને સ્વરથી સ્પર્શ સુધી.
દૂરથી મળવાની રીત
પ્રેમમાં દૂર-દૂરથી મળવાની હોય છે રીત આમ તો ઘણીયે, તો પછી ચાલને એક પછી એક રીત આપણે અજમાવીએ.
"અનંત" પૂર્ણ પ્રેમ પામવા જ્યાં સુધી કે આપણે રૂબરૂ ના મળીએ, ચાલને આમ જ મન, હૃદય અને આત્માથી આમ જ સતત ઝણઝણીએ.
જ્યારે પણ મને યાદ આવે, લઈને તારું નામ, હું કરું છું આમ...
તારો જ હથેળી છે એમ સમજી, હું હથેળી મારી ચૂમું છું.
તું પણ ચાહે તો તારી હથેળીને સમજી મારી હથેળી ચૂમજે.
હું અહીં તારી યાદમાં ઝૂમીશ, તું તહીં મારી યાદમાં ઝૂમજે!
"અનંત"
"અનંત: પવિત્ર પ્રેમીની નજર નાભિથી નીચે નથી જતી કે જોતી...
મગર લગ્ન પછીની વાત નોખી છે એમાં કોઈ બાધા નથી હોતી!
ઉમ્ર ભર નહીં મિટતી 'અનંત' યે દો ભૂખ,
એક પ્રેમી કી ઈચ્છા ઔર દૂજી પ્રેમી સે હુંફ..."
"અનંત"
"અનંત" પ્રેમમય થઈ પ્રેમ મગન જીવો!
"અનંત" નીચોવી પ્રેમ, પ્રેમ બુંદ પીવો!
"અનંત"
*બ્લાસ્ટ* ૧
જીવન મેં દેખને દિખાને કે ઇલાવા હૈ ક્યા!
બસ કોઈ દેખે સુને મુજે, સબકી યે ચાહત હોઈ...
મગર ઐસે મેં "અનંત" દેખે બિના જી શકે!
પર દૂસરો કો દિખાએ બિના જી શકે ના કોઈ!
"અનંત" દેખે બિના જી શકે, દિખાએ બિના જી શકે ના કોઈ.
"અનંત"
* બ્લાસ્ટ* ૨
વર્ષો પહેલાં દાઢીવાળા ભાઈબંધ અજ્ઞાનીએ માત્ર ત્રણ શબ્દ અને એક જ નાનકડી લીટીમાં કહ્યું હતું કે:
"છોડે તે છૂટે"
ભાઈબંધની આ વાત ગ્રહણ કરી આત્મસાત કર્યા બાદ અનંત કહેતો કે:
"અનંત, મેં છોડવાનું પકડી લીધું છે!
અને પકડવાનું મેં સાવ છોડી દીધું છે!"
"અનંત"
બંને ભાઈબંધોની વાત મેં કરી છે આત્મસાત અને નક્કી કર્યું છે મન-હૃદયથી કે,
કદીય નકામી (ખરાબ) વાત પકડવી નહીં,
અને કામની (સારી) વાત છોડવી નહીં!
"હું"
*બ્લાસ્ટ*
તું મને જાણે કે ન જાણે, મગર હું તને જાણું છું.!
તું મને માણે કે ન માણે," અનંત" હું તને માણું છું.!
"અનંત"
No comments:
Post a Comment